| |
 |
The rise and fall of...
Internet/Statistieken | Emotionele histoires
|
29 November 2009 | 20:10:51
|
|
The rise and fall of Drs. Johan Arendt Happolati
Medebloggers,
Ik schets u hierbij in het kort de levensloop van om het even welk blog. Ja, ook die van uw eigenste blogje! Als u tenminste lang genoeg wacht, want alles wat ik hier schrijf zal heus wel uitkomen. En ik ga u nu voor één keer tutoyeren, omdat dat vlotter wegleest. 
Hoofdstuk I
Je hebt zelf nog geen blog, maar op een dag ontdek je de wereld van de blogs. Je vindt het een vreemd verschijnsel. Met een druk op de knop zit je plots kilometers verder het dagboek van iemand anders te lezen. Huppekee: je zit in Zweden en daar lees je de avonturen van een Nederlandstalig iemand die naar daar geëmigreerd is. En huppekee: je zit in Antwerpen en daar schrijft iemand over de perikelen met haar kinderen. En wat een verscheidenheid: absurde verhalen, fotoblogs, reisverslagen, moeders aan de haard die hun dagelijkse beslommeringen met anderen delen... En je beseft dat het niet altijd literair verantwoord of filosofisch hoogstaand hoeft te zijn wat er op zo'n blog komt. En hier en daar vind je een blogje van je eigen gading. De schrijver of de schrijfster is iemand waarvoor je een zekere sympathie begint op te vatten.
Hoofdstuk II
Op een goede dag durf je schoorvoetend reageren op een blog... En je ondervindt dat je dit met veel plezier en overgave doet. Vooral als die blogbeheerder van dat blog waarop je reageert je ook nog eens van antwoord dient. Spannend! Bloedstollend, eigenlijk. Die mijnheer verwaardigt zich te antwoorden op wat ik schrijf, wie had dat ooit gedacht?!?
Je wordt steeds beter in het formuleren van geinige reacties en je gaat er soms uitgebreid voor zitten. Je kunt trouwens nauwelijks wachten om de reacties van de blogbeheerder te lezen. Stilaan word je ook een beetje aanvaard en bekend, maar je behoort nog altijd niet tot 'de grote jongens'. Nee, nee: je hebt immers zelf nog geen blog. Langzaamaan maak je ook kennis met allerlei vreemde gebruiken op de blogs (stokjes!). Je biologische klok tikt wel steeds luider en luider.
Hoofdstuk III
Je denkt, verdorie, dat kan ik eigenlijk ook. En het kost me niks. En mijn vrouw zal het wel niet erg vinden, want terwijl ik hier aan mijn pc'tje zit, loop ik niet langs de straat. Nee! Godsamme.
En op een maanovergoten nacht, waarbij je misschien ook iets rookt wat min of meer wettelijk verboden is  , klik je jezelf een ontwerp van blog bij elkaar. Hoera! Gelukt! Ik heb godskolerekutjelul zélf een blog! Wie had dat ooit gedacht? Vanaf nu behoor ik ook tot de grote jongens.
En nu maar proberen de technische kant van de zaak in de vingers te krijgen. Hoe werkt zo'n ding eigenlijk? Waar zitten al die knopjes? Kun je werken met kleurtjes? Hoe zet je een plaatje op je blog? Herinner je je nog hoe lang dat duurde, Medebloggers? Vooraleer je een plaatje op uw blog kreeg, bedoel ik. God, wat een gesukkel was me dat zeg!
En dan begint het te lukken. Allerlei vreemde mensen komen je helpen en uiteindelijk kun je jezelf wel voor de bek slaan. Je begint te beseffen hoe gebruiksvriendelijk alles eigenlijk is. En zo'n joetjoepje op je blog pleuren? Fluitje van een cent. Een eitje. Toch?
Ondertussen is er wel al een maand voorbij.
Nou mot er ook nog iets zinnigs op je blogje komen.
Probleem...
Hoofdstuk IV
Probleem? Welneen, geen probleem. Het feit dat je blogs bezocht, bewijst immers dat je met een ei zat. Een ei dat je kwijt moest. Meerdere eieren, trouwens. Die eerste maanden, dat is als een dam die doorbreekt. Het bloggen begint je leven te beheersen. De tuin en je wederhelft liggen er verwaarloosd bij. Je schrijft zelfs logjes 's nachts, en 's morgens raak je niet in je bed, want je zit voortdurend te 'refreshen' in de hoop dat er een reactie tevoorschijn komt. Je vriendenkring breidt uit. Van de ene denk je, wauw, wat een stijl, wat een humor! Tegen die kan ik het niet halen. Van de andere denk je dan weer, die kent er niks van, maar hij is wel lief. Je wordt een vaste waarde. Het archief groeit. De beschikbare ruimte slinkt, maar is eigenlijk onuitputtelijk.
Hoofdstuk V
Na enkele jaren sputtert de machine. Het is niet vol te houden, moet je nu toegeven. Hoe doen al die mensen die al jaren bezig zijn dat eigenlijk? Zijn zij gepensioneerd? Leven zij van een uitkering? Je hebt trouwens het gevoel dat je hoogtepunt al een tijdje achter de rug is. God, wat heb je vroeger mooie dingen geschreven. Wat lag de lat hoog. Maar zo'n dingen vragen tijd, en die heb je nu niet meer. Waarom vroeger wel en nu niet? De bezetenheid is er niet meer. Niet langer moet alles wijken voor je blog.
En nog iets... Heb je niet al alles verteld? Is je mandje niet leeg?
Hoofdstuk VI
Je besluit een pauze in te lassen en je vermeldt dat ook op je blog. Natuurlijk doe je dat. Je vindt jezelf namelijk vreselijk belangrijk en iedereen moet toch weten dat je een time-out neemt. Stel je voor dat ze zich vragen gaan stellen. Dat ze zich zorgen in je maken.
Hoofdstuk VII
Die pauze, die duurt niet lang, want je kunt het bloggen niet laten. Op een lager pitje dan maar. Kleinigheidjes. Niemendalletjes. Een grappige foto. Een joetjoepje. Misschien ga je wel extra veel andere blogs gaan zitten lezen, omdat je die interessanter vindt dan je eigen blog. Je blog kabbelt rustig verder zonder uitschieters en met een wat uitgebluste beheerder aan het roer. Soms durf je ook eens iets NIET te publiceren, omdat je denkt, ach... is 't eigenlijk maar dat? Dat verbleekt toch tegen wat ik vroeger presteerde? Nee, ik wacht nog even tot ik meer inspiratie heb. De lat moet hoger.
Je bezoekt minder vaak goede vrienden en ook de reacties op jouw blog verminderen: van 100+ gaat het bergaf tot 20+. Snieërg. Wat rust doet goed.
Hoofdstuk VIII
Stoppen kan op twee manieren. Je kondigt het een beetje dramatisch aan en je geeft meteen de reden op waarom je stopt. En de oven brandt nog, maar er worden geen gerechten meer op klaargemaakt.
Ofwel komen er na je laatste postje heel eenvoudig geen nieuwe dingen meer. Dat laatste logje, dat blijft daar maar wat in de lucht hangen. Komt meestal voor wanneer je een nieuw liefje hebt: geen tijd meer en interesse weg. En in plaats van in het computerkamertje blijft het licht nu 's nachts branden in de slaapkamer.
Ik zit al aan hoofdstuk VII.
Aan welk hoofdstuk ben jij bezig? |
|
|
|
tja drs. daar vraagt U me wat.. daar moet ik over denken en dat gaat niet zo gemakkelijk.. de ene keer denk ik, zit ik in hoofdstuk 5, maar dan weer in hoofdstuk 7.. hoofdstuk 4 heb ik in elk geval uit.. hoofdstuk 6 heb ik denk ik overgeslagen...
maar als ik goed gelezen heb.. is dit een vooraankondiging van hoofdstuk 8 van U...dan ben ik blij U nog net op tijd te hebben gevonden..
Persoonlijk denk ik (dat is dubbelop want ik kan niet bij een ander denken) dat je moet weten wat het doel van je weblog is..heb je dat bereikt, dan moet je stoppen...
fijne avond
grts
|
|
|
Beste drs. niet stoppen hoor!
Ik zit ergens is iv of v denk ik. Joetjoepjes ben ik niet zo van, maar een foto van de kindjes is ook heel makkelijk!
|
|
Drs, Ú heeft toch geen nieuw liefje op 't oog?
 Ik ben al een aantal keer aan hoofdstuk 8 begonnen, maar heb het nog steeds niet helemaal uitgelezen. Mss komt dat nog wel en ga ik zelfs door naar hoofdstuk 9. Of weer terug naar 7 omdat ik tegen die tijd helemaal niet meer weet wat daar ook al weer stond...
"Hoofdstukken blader ik meestal door,
vaak van achteren naar voor,
dan weer eens ergens middenin,
meestal begin ik bij de laatste zin..."
Groetjes T!EN.
|
|
|
|
Mijnheer Drs.,
Ik weet niet waar ik zit nu, na 1 1/2 jaar bloggen ben ik in ieder geval nog
verslààfd, even de kompi aanzetten (recht uit bed) wat kwam er binnen ?..
ohhh... hier moet ik een logje van maken ! en .....hier even lezen en daar even op reageren...
àls ik nergens heen hoef..... tot in dit kleine uurtje toe.....
en moet ik wèl ergens heen...... pech gehad !
Dus, gééf mij maar een 'hoofdstuk', maakt mij niet uit wèlk....
en nu dus even nog hier, voordat ik de boel sluit en toch enkele
uurtjes probeer te slapen.... 'morgen' moet vroeg op en ik wèl weg....
want 't is mààndag ! !
 lijke groetjes Johan,
hanny
|
|
|
bij hoofdstuk 3 ben ik een andere kant op gegaan
hobby en betaald worden heeft dan wel wat
|
|
|
Hoofdstuk VIII was reeds bewandeld door mij, overigens zonder aankondiging, doch ik ben weer teruggekrabbeld naar hoofdstuk VII... Wellicht daarom geen aankondiging? Toch nog een beetje de weg open laten want wie weet, wie weet ooit, ééns...
Een groot gemis als ook U Heer Drs. de pijp aan Maarten zou gaan geven op pennenvruchtengebied. Blijf dan hangen in een kreetje zo af en toe, een gemoedsuiting of openstaand lijntje...
|
|
|
Geachte Drs.
Ik mis ze. Sommige van de post-hoofdstuk 8 mensen. Mevrouw Smit. Maanzand. Urbain. Op zo'n avond als u beschrijft, met iets licht verbodends erbij struin ik door archieven en herontdek juweeltjes.
Soms kom ik dan toch ook bij mijzelf terecht, en en en: ja. Ook daar zie ik dingen die ik liever rijk dan kwijt ben. De drank is gebleven, maar die drang van elke dag weer, en "leest iemand mij wel" is weg.
Dus feitelijk zou ik nog 1 hoofdstuk willen toevoegen.
Blog: Archief.
Ik denk er over na.
|
|
|
Tja ik heb geen idee waar ik eigenlijk uithang na de drie jaar waarin ik bloggende ben. Eerlijk gezegd volg ik geen richting maar ik rommel maar wat aan. De ene keer zit een mens boordevol ideetjes en de andere keer laat ik een logje een tijd gewoon staan en voel dan ook geen behoefte om weer wat neer te zetten.
Het zou wel jammer zijn als u aan hoofdstuk 8 begon, ik zou u node missen vrees ik.
|
|
|
ik ben al enkele jaren bezig, en ik vind me niet echt terug in één van die hoofdstukken, Drs.
Ik doe het nog altijd met veel plezier, en heb het nodige evenwicht gevonden tussen reageren en loggen.
Groetjes!
(NB. waar zit jij dan op dit moment, of was dit een voorafkondiging van jouw logstop???)
|
|
|
|
Heer Happolati, ik heb indertijd Hoofdstuk VIII-3 uitgevonden: 24 uur van tevoren het stoppen aankondigen en dan definitief de weblog opheffen.
Af en toe voel ik nog wel eens iets van spijt, want ik had er veel tijd in gestoken om de weblog er goed uit te laten zien, maar de teruggekeerde rust, in plaats van voortdurend emails en toch maar weer reageren op een reactie, hebben nog steeds mijn grote voorkeur. Ik kan alleen niet altijd meer mijn ei kwijt, maar ik heb een uitloop-ren (balkon) alhier, dus dat scheelt al weer.
Een alternatief voor u kan zijn, dat u enkele mensen de mogelijkheid geeft om rechtstreeks gastlogs op uw weblog te plaatsen, zodat er toch enige activiteit aanwezig kan blijven, terwijl u zelf de betere invallen/inspiratie kunt afwachten en dan weer kunt scoren.
|
|
|
|
Geachte Drs.,
Het zou jammer zijn als u zou stoppen, maar het is een vrije wereld (ja ook voor de blogger) Toch zal ik uw schrijfsels wel gaan missen, want u blijft voor mij een van de grote voorbeelden. In ieder geval denk ik dat er een groot talent verloren zal gaan. Een talent waar menigeen van heeft mogen genieten. Ik zal het u niet moeilijker maken dan het is en dan ook de beslissing aan u overlaten. U kunt natuurlijk mijn wekelijkse blog gewoon blijven lezen en eventueel reageren onder uw eigen (schuil)naam.
Met vriendelijke groet,
The Old Sailor,
|
|
|
|
Hr.drsje, ja ik kom even snel aanwippen, er is nl iets vreemds aan de hand. Uw link staat plotseling ook onder mijn koeieneus in Knock knock. Dat verschijnsel heeft zich één keer eerder voorgedaan, maar toen was het de link van een vreemdeling. Die heb ik destijds kunnen verwijderen. Maar even afwachten wat er gebeurt, het lijkt nu wel net, of u op mijn weblogje op de deur zit te kloppen.
Kom later even wat langer langs, als ik wat meer tijd heb. Groetjes....
|
|
|
Toch meteen nog maar even gelezen. Eigenlijk moet je het gewoon doen, als je zin hebt, hr.drsje. Maar niet gewoon op je hoogtepunt stoppen. Je laat het gewoon even lekker rustig liggen tot je weer zin hebt.
|
|
Was wel erg 'gewoon' allemaal...
|
|
|
|
Drs Johan,
Daar zit het bij me juist waarom ik geen log begin.Je bent er aan gebonden en moet verder,willen of niet.
Heb er ook lang over nagedacht en dacht over wat moet ik beginnen:
geschiedenis,literatuur,wetenschap of humor.Ik kom er niet uit.
Een bezoeker van logs zit er ook min of meer aan vast,anders krenkt men iemand.
Soms begint men tot een stuk in de nacht reacties te schrijven zonder bijgedachten zoals: ik ben een belangerijk iemand.Je doet het zonder er bij na te denken en reageert zoals je bent en heel gewoon.
Soms vliegen er moppen en kolder door mijn kabel.Waarop men in de lach schiet en reageert.Soms zie je op je scherm een boel ellende,waar je onmiddelijk zou willen helpen.Men kent en ziet de logbouwer niet aan de andere kant van "de lijn."en van langs deze kant hetzelfde.
Heb het verdomd reeds vreselijk op mijn donder gekregen dat ik niet met een schuilnaam werk.Dat doe ik niet dat is tegen mijn eergevoel.
Een mens moet verantwoordelijk zijn voor wat hij schrijft.
Een reageerder of bezoeker,ik althans begin er dikwijls aan met tegenzin,maar al doende verdwijnt dat.Net zoals men aan zijn dagelijkse dag taak begint.
Men heeft soms iets anders te doen,maar daar wacht je outlook express op je....
Johan, je bent begonnen met een site,stop er maar niet mee,wanneer je het graag doet.Je moet niet iedere week een bijdrage leveren.Af en toe wanneer je een idee heeft anders zal dat log van je beginnen verwateren en ben je bij veel onbegrijpende bezoeker de pineut,die ze op de korrel zullen nemen ("de schuilnamen...")
Alles staat hier misschien niet neergeschreven wat ik denk,maar toch in grote trekken en begrijpbaar genoeg...
Slaap lekker en denk er eens over na.welke richting u zal nemen,
|
|
|
|
Ik denk bij 5... nu al. Maar het is leuker om te bloggen als niemand in je directe omgeving weet dat je een blog bijhoudt.
Ik heb het tegen een paar mensen gezegd en het werd merkbaar minder interessant om er bepaalde meningen op te zetten, omdat mensen me ermee konden confronteren! Maar die hoofdstukken zullen niet allemaal even lang duren denk ik. Vijf zou best eens een hele lange kunnen worden...
Met vriendelijke groeten,
ik
|
|
|
For the record, Drs, ik lees graag uw stukjes. Liever minder regelmatig dan helemaal niet meer.
|
|
|
Beste drs,
Heel herkenbaar, uw verhaal. Ik zit in hoofdstuk 5 en lees met veel plezier mijn vroegere stukjes terug. Maar de recentere verhalen zijn toch redelijk slaapverwekkend, om niet te zeggen: afschuwelijk! Na een paar korte pauzes (6!) merk ik dat ik het toch nog leuk vind om te blijven bloggen, wat weer heel spijtig is voor de bezoekers van mijn blog. Maar er komt een 8, alleen wanneer? En wanneer komt voor u/U hoofdstuk 8?
Uw Frank-103
|
|
|
Oh, u denkt erover te stoppen? Dat is niet zo fraai, temeer omdat ik uw blog nog niet zo lang volg. Aan de andere kant, mijn afkickverschijnselen zullen dan wellicht minimaal zijn.
Zelf zit ik denk ik tussen hoofdstuk IV en V. Daar ergens.
|
|
|
Tjemig: ik herken mezelf niet terug in een van de fases...of zit ik keihard in de ontkenning? Hihi....ik heb nog geen writersblock ervaren, dat nog niet. Maar ik denk dat dat heus wel zal komen nog....ooit een keer...
|
|
|
Beste DRS, zonder uw blog zouden we de dozenexport en import niet kunnen promoten.
Het lijkt mij dat u één hoofdstuk vergeten bent, het commercieel maken van een blog...
Maar euh... in welk hoofdstuk ik zit... geen idee mijn huidig lief ga ik voorlopig niet inruilen en stoppen met bloggen ach ik ben wel eens blogmoe maar dat gaat vanzelf weer over.
|
|
|
Misschien is het éénmaal begonnen, nooit weer bezonnen...
Oftewel; geen hoofdstukken, maar een cirkel! We beginnen mee te draaien! Zijn we enthousiast, draaien we wat harder in het rond, zijn we moe, taalkundig uitgeput en inspiratieloos, dan draaien we wat langzamer.
Natuurlijk hebben we die periodes allemaal wel eens (één of meerdere keren)de behoefte om even uit te duizelen, maar na een rust hebben we toch weer de behoefte om te rollen, that's wat circles do...
|
|
|
|
Waarde Drs...
 u laat ons hier maar reageren en in ons eigen sopje gaarkoken...
en intussen bent u met " blog-verlof ".... U ziet, zoooo kan het ook !
Als u weer inspiratie hebt, kunt u altijd nog herbeginnen en deze Punt-blog weer tot leven wekken.... met een leuk, ontdeugend, weemoedig of blijzinnig logje..... Waar wij allen friand op zijn....
Freddy toch,
ik ben het niet zo eens met jou weerstand een weblog te
beginnen.... Je kunt nl. àlle onderwerpen om beurten of naar inspiratie
eens plaatsen of behandelen..... Zoals ik met citaten en brandverhaaltjes, en dan weer met dierenbescherming of een song-tekst, of de gedichten-logjes.... of protest-kreten !
Allemaal op één en dezelfde blog !
(Die andere blog, Hoop doet Leven, heeft een geheel ander
doel en opzet)
En niemand verplicht je OVERAL te gaan lezen of reageren,
trouwens je maakt nu ook een keuze bij wie je toch trouw langskomt en een reaktie achterlaat, dàt hoeft dus ook niet te veranderen... !
Zo kun je natuurlijk oook gewoon door blijven gaan, niks is verboden,
niets is verplicht ! Maar ik vind het wel gezellig als je toch langskomt af en toe ! Tot bij mij maar weer !
lijke groetjes, Drs.,
Freddy en andere bekenden hier....
|
|
|
|
Ik lig hier echt dubbel, want je beschrijft verdorie mijn leven!
In welk hoofdstuk ik zit? Hmmm...als je mijn archief een beetje zou doorpluizen, dan raad je het vast en zeker.
Maar zeggen doe ik het niet.
En alle jij's waren natuurlijk vermomde U's.
|
|
In welke fase zit jij/u nu..... nou, die vraag ..daar hoef ik niet zolang over na te denken, Drsje
Zit eigenlijk "afwisselend "in alle fases. En doe daarmee, wat mijn gevoel mij aangeeft.
Afwisseling/verandering van spijs doet eten (zegt men ook wel) alleen is het een net iets lekkerder dan het ander en eet je dat iets meer
Blijf lekker doen zoals je/u zelf wilt en goed bij voelt.
|
|
|
|
Hanny,
Wat je schrijft is waar en stof om over na te denken.
Een log met afwisseling op een en hetzelfde log.
Wanneer men bestendig één onderwerp behandeld
"verwaterd" een log en is men vlug "uitgeteld" voor
zichzelf.
Variatie is een noodzaak en dit op alle eigen interesse
gebieden,waar men in "beslagen" is...
Het log moet natuurlijk lopen als een trein en heel onderhoudend
zijn en enkel oog hebben voor de bezoekers zonder eigen glorie.
m.a.w. steeds ter beschikking staan van de bezoekers.Hen aangenaam
ontspannen en doen nadenken over iets.Ook mogen moppen en kolder niet ontbreken...
Dat is tot op heden mijn eigen visie op een log.
|
|
Ik laat liever de lamp in de slaapkamer branden dan het computerscherm. Maar het zou leuk zijn als u blijgt bloggen
|
|
|
|
Het doet mij deugd mijn eigen blog te herkennen in de door u gelezen blogs. Ik zit nog maar in hoofdstuk IV en ik moet eerlijk zeggen dat u een voorbeeld voor mij bent Drs., een voorbeeld in taalgebruik, eerlijkheid, woordkeus en humor (relativeringsvermogen). Ik moet eerlijk zeggen dat blogs die zgn 'verantwoord' zijn, waar alles klopt, mij minder aanspreken dan blogs waarin zo af en toe de knuppel in het hoenderhok wordt gegooid. En ik ben ook echt geïnteresseerd in gewone verhalen over kinderen die 's nachts wakker liggen en Sinterklaasvieringen. Ik vind het leuk om op blogs te reageren die een vraag stellen. Ik hou van vergelijken, zonder oordeel overigens. Ik heb op dit moment nog veel teveel stof om te bloggen. Wat ik doe als ik iets in een ander blog tegenkom wat mij inspireert tot een nieuw logje over een jeugdherinnering b.v. Da maak ik een nieuw bericht waarin ik verwijs naar dat blog, maar ik publiceer het niet. Als ik dan wat minder te vertellen heb (komt dat moment echt ooit?) ga ik die berichtjes nalezen en heb ik weer een logje of een paar logjes. Mensen zijn gewoon razend interessant! Ik vind lezen en reageren net zo leuk als zelf wat schrijven. Mijn blog was oorspronkelijk uitsluitend bedoeld om de mensen thuis op de hoogte te houden van onze emigratie en tegelijk wat te vertellen over Zweden. Maar mijn blog is allang uitgegroeid tot iets anders en de mensen vinden het leuk. DAT vind ik dan weer leuk. Dan schrijf ik niet voor niets. Toen ik nog werkte, had ik voor dit soort dingen helemaal geen tijd. Er is een wereld voor mij opengegaan. Kunt u niet terug naar een vroeger hoofdsuk? Echt niet? Met de verhuizing en zo, heb ik even niet bij u gekeken, maar ik doe het eigenlijk altijd. Nou ja, het is uw eigen beslissing, maar ik zou het echt heel erg jammer vinden.
|
|
|
|
Ik ben het eens met Baasbraal,
niet over in wèlk hoofdstuk,
maar over de stijl van weblog....
en hét web-bloggen...
Zo is het ook met mij gegaan eigenlijk...
en is het nu, wat het nu is....
en ben ik nog steeds aangenaam 'verslaafd'.
Drs, lieve groetjes aan u/jou en
uw/jouw familie en
 prettige........feestdagen !
.gif)
hanny
|
|
|
U heeft het erg goed omschreven. Maar u vergeet te vermelden dat alles ná hoofdstuk V voortkomt uit schuldgevoel. Schuldgevoel richting uw gewone leven, uw vrouw, uw werkzaamheden in en rond het huis, uw weblog, uw webloglezers, uw webloglezers met hun eigen weblog. U voelt zich doorlopend schuldig. En dat vreet.
Denkt u zich nou eens in dat u de computer bij het grofvuil zet en uw internet opzegt. U leest geen weblogs meer, u schrijft niet op de uwe. Helemaal niks, nada meer.
Wat zou er dan gebeuren? Hoe zou u zich dan voelen? (wel over nadenken en antwoord geven hè? Denk d'rom!)
|
|
|
Vrouwe Eva,
Ik zou mijn
 niet meer kwijt kunnen.
En dat zou toch wel heel erg sneu zijn.
Overigens geheel de uwe,
Drs. Johan Arendt Happolati
P.S. Is 't zo goed? Qua antwoord dan, bedoel ik.
|
|
|
Nou, daar heeft u het antwoord al. Dus is stoppen geen optie. Maar het hoge tempo van logjes plaatsen ook niet want dat gaat ten koste van uw tijd en kwaliteit (zo zegt u zelf).
De oplossing: minder vaak een stukje plaatsen, maar hierdoor wel van hoge kwaliteit. Want kwantiteit is ondergeschikt aan kwaliteit, nietwaar?
Applaus voor mijn fantastische oplossing mag best, hoeft niet.
|
|
|
Potverdrie. Nu is mijn reactie weg.
Bodemregel; herkenbaarheid alom! Maar plak er een fase tussen IV en V. Blijven ontdekken en plezier houden in nieuwe mensjes, logjes en allerlei dingen.
En vooral verrast blijven worden! Zoals door mijn VrijeSlag op het log van de Drs. Wat een eer.
|
|
|
|
|
19.02.09
Nú lezen! Allen daarheen!
(Nieuw, dus...)
