Drs. Johan Arendt Happolati
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Beginselverklaring:
 Eindelijk schrijf ik je weer, omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke. (Openingszin uit de roman 'Kaas' van Willem Elsschot, 1933)
 
stijlvol
met liefde voor de taal
grappig
voor elck wat wils
plagen mag, judassen niet
 geen gedonderjaag met andermans lief
QUALITY PRODUCT
 
MADE IN
BRUGGE
FLANDERS
 

Medebloggers:
 
(NL) Aargh
(S)   Baasbraal
(NL) Babbel
(NL) Dawolf
(NL) Djust
(NL) Eefs log
(NL) Fredzijn U 19.02.09
(NL) Givamo
(B)   Ils
(B)   Irimi
(B)   Ivo Victoria
(NL) Jenni 
(B)   Junegirl
(NL) Margot
(NL) Miss Punt 
(NL) Muisgrijs U 04.01.08
(NL) Soyrosa
(B)   Tante Annie
(NL) T!EN
(B)   Weegbreker
(B)   Wizzewasjes
 
 
Over ons Nederlands:
 
 
(*)       Aanraders
  Nú lezen! Allen daarheen!
  (Nieuw, dus...)
Laatste artikelen
        (Van links naar rechts en
        van boven naar onder)
 
 
 
Medebloggers,
 
Soms, als ik door de 'rustige' straten van Brugge fiets, en de in de nauwe straten rakelings langs mij scherende auto's en autobussen negeer, net doe of ik hun hoorndol makende gedruis niet hoor, mij ondertussen staande probeer te houden op mijn smalle bandjes, dan denk ik wel eens met vertedering aan de uitvinder van het wiel. Vooral ook als mijn ingewanden door het gedokker op diezelfde Brugse kasseien door elkaar gehusseld worden en ik dus, ter bestemming aangekomen, meteen naar het wc (watercloset) moet. Dan, op dat wc gezeten, mijmer ik dus over de uitvinding en de uitvinder van het wiel.
 
Maar ach, die uitvinder van het wiel, Medebloggers, die bestaat niet. Dat is een onbekende uitvinder, als het ware. Vandaar dat u dus tevergeefs op zoek zult gaan naar het standbeeld van De Uitvinder van het Wiel. En dat is dus niet dat Sumerische jongetje van 3.000 jaar geleden, dat de keuken kwam inrennen en tegen zijn moeder gilde: "Mama, mama, ik heb het wiel uitgevonden!". Waarop zij dan weer: "Ja, ja, ga jij nou maar eerst bessen plukken in het bos en vertel me dan maar eens alles over die laatste uitvinding van je." Wist zij veel dat haar zoon later een topingenieur zoude worden in het gevreesde Sumerische landleger.
 
En bovendien, volgens mij waren ze met een stuk of zes. Ik verklaar mij nader. We bestuderen het plaatje hierboven en lezen de pics achtereenvolgens van links naar rechts en van boven naar onder. Net zoals u zoude lezen dus, als het ware.
 
(1) Onze voorouders
hebben ontdekt dat als je een boomstam onder een zware last legt, dat je dan die zware last over die boomstam kunt rollen en alzo enkele meters verder kunt krijgen. Een bewerkelijk procedé als u mij vraagt, want om de vijf voet kun je het hele manoeuvre herhalen. Dat wordt afzien. Maar het gaat wel vooruit. Traag maar zeker.
 
(2) Een andere voorouder
heeft ontdekt dat je ook een slede kunt gebruiken. Je pleurt een slede onder de last die je mot vertillen en je sleept kwestige last als het ware verder. Het geheim zit 'm waarschijnlijk in het feit dat het raakvlak onderaan (die twee sledemessen) heel erg smal is in vergelijking met het grondvlak van de last en dus minder wrijving veroorzaakt. Nee, ik verzin het waar u bijzit, maar helemaal van de gekke lijkt mijn veronderstelling toch niet.
 
U moet weten dat ik op een examen in de Technische School van de Luchtmacht ooit eens het maximum van de punten haalde voor het vak fysica. Dat had deels te maken met het feit dat het vak mij mateloos interesseerde, maar deels ook met het feit dat ik vet smoor was op de bloedmooie lesgeefster,
 

Toepasselijk muziekje verborgen achter deze pic

Ik geef toe dat de grootte van de foto niet in evenredigheid is met deze kanttekening die trouwens naast de kwestie is en tevens ook geheel misplaatst gelet op de ernst van dit artikel.
 
(3) Nóg een andere voorouder (pic rechtsboven)
had het geniale idee beide procedés te versmelten om aldus gebruik te maken van de voordelen van beide systemen.
En nu wordt het warrig, want ...
 
(4) Diverse waarnemers
zagen hoe die slede met zijn scherpe 'messen' gaandeweg, na verloop van tijd, als je lang genoeg wachtte en maar aan de slag bleef gaan met dezelfde boomstam, inkepingen veroorzaakte in die boomstam. Hé, dachten ze, hier komt de natuur ons zowaar een handje helpen: nu kan die slede niet meer van onze boomstam glijden, want ze zit geklemd tussen die inkepingen. Ha!
 
Volgens een ander whizzkid ging dat hele procedé van dat spontaan inkerven  dan weer niet snel genoeg en die ging meteen maar aan de slag met een breekmesje of een vijltje (je weet het niet) om die inkepingen zelf te maken. Goed zo!
 
(5) Één man, vermoedelijk één man,
had vervolgens het geniale idee om twee stokjes aan de onderkant van die slede te bevestigen, eentje voor die boomstam en eentje achter die boomstam. Nu zat onze boom pas goed klemvast en konden we voor het eerst echt spreken van 'een end weg karren'.
 
(6) Tenslotte
verving een geniale snuiter die twee stokjes door een ringetje. Ik denk dat we hier kunnen gewagen van de voorloper van onze hedendaagse atoomgeleerden. Kijk, het wiel was er eigenlijk al, maar zonder dat ringtje (asje) geen nuttige toepassing van dat wiel.
 
En zo werd het wiel uitgevonden. Het vuur was er al. Enkele jaren later werd dan de computer uitgevonden; kwestig instrument stelde mij in staat deze onzin bij u te doen toekomen.
 
© Drs. Johan Arendt Happolati
uitvinder van het warm water en de okerkleurige slobkousen
Dit artikel verscheen vroeger reeds in de lessenreeks 'De Geschiedenis van de Planeet Aarde - technologie - De Uitvinding van het Wiel - 1998'
 

Opa en oma Happolati vertrekken op huwelijksreis.

Lees meer...   (12 reacties)

 
 
Medebloggers,
Beste vrienden allemaal,
 
Eerst en vooral moet u het mij maar vergeven dat ik niet altijd antwoord op uw reacties. Het komt er gewoon niet van. Soms antwoord ik wel op de eerste reacties, maar dan overspoelt het leven mij weer eens en na enkele dagen lijkt het moment om te re-reageren dan eigenlijk voorbij. Het logje is koud geworden, denk ik dan. Het zij zo.
 
Nu was ik vandaag aan het zwoegen op een logje over de uitvinding van het wiel - "Happolati, je meent het!!! - en ondertussen luisterde ik naar een streepje muziek dat onlangs een grote indruk op mij heeft gemaakt. U moet weten dat ik enkele weken geleden naar de begrafenis van de echtgenote van een vriend ben geweest. Die vriend is een groot muziekliefhebber en hij is de voorzitter van een koor waarin zijn vrouw ook zong. U begrijpt wel dat de plechtigheid werd opgeluisterd door dat koor en dat het hier geen doordeweekse begrafenis betrof. Voor het eerst heb ik aan den lijve ondervonden dat muziek echt een troostende factor kan zijn.
 
Nu ben ik geen voorstander van begrafenissen waarbij men alle registers van pijn en smarte opentrekt; ik vind zo'n uitvaart op zich al droevig genoeg. Als ik dus ooit definitief inslaap, dan wil ik GEEN foto van mezelf aan de voet van het altaar. Ik wil dan NIET met droeve ogen de kerkgangers aankijken, terwijl ik er eigenlijk al niet meer ben. Dat is de ellende alleen maar vergroten en het is zo al erg genoeg. Dat bedoel ik.
 
Maar als u mij vraagt welke muziek men dan zou moeten ten gehore brengen, dan kies ik toch voor 'Bist du bei mir' van Johann Sebastian Bach. De Nederlandse vertaling bestaat blijkbaar niet, daarom probeer ik het hieronder maar zelf (sorry).
 
En het is echt niet de bedoeling dat u mij nu gaat bedelven onder condoleances en van die dingen, het gaat alleen maar om de muziek zelve die ijl is en broos en die - bij mij - door merg en been gaat.
 

Als jij bij me bent, dan zal ik graag gaan,
de dood en mijn rust tegemoet.
 
Ach, wat een aangenaam afscheid voor mij
wanneer jouw lieve handen het laatste zijn wat ik zie
als zij mijn trouwe ogen tot rust sluiten.
 

 
 
Lees meer...   (14 reacties)

ALEKTOROFOBIE
 
 
Medebloggers,
 
Als wij van iemand denken dat hij het niet lang meer trekt, dan zeggen wij: "Hij is een vogel voor de kat." Wij nemen zonder meer aan dat katten altijd en overal vogeltjes aanvallen. Zelfs als kwestige katten geen honger hebben, dus. Wellicht doden zij dan ter voorbereiding op barre tijden, ter latere nuttiging als het ware. Rondstruinend in de Aldi zei mijn moedertje zaliger trouwens ook altoos: "Ik neem nog een extra diepvrieskip mede, want voor je het weet is het oorlog en zit je zo weer zonder." Zukke dingen.
 
Om te bewijzen dat sommige wetten in de natuur niet altijd gelden, post ik hieronder een filmpje waarin een parkiet een poes probeert te wekken. U leest voorgaande zin op dit eigenste ogenblik waarschijnlijk nog eens een keertje, want - HALLO?!? - een parkiet die een poes probeert te wekken?!? Ja, dus.
 
En nu we het toch over vogels hebben: wat in godesnaam is alektorofobie?!? Let op: als u het woord enkele keren na elkaar uitspreekt, lukt dat uitspreken steeds beter. ALEK-TORO-FOBIE. Maar u kunt het natuurlijk wel tien keer na elkaar uitspreken en nog niet weten wat het eigenlijk betekent. En daarom zeg ik u maar meteen dat alektorofobie een synoniem is van ... fladderangst. Ja, nu zijn we dus nog altijd even ver, want wat in godesnaam betekent 'fladderangst'? Kom, ik zal u uit uw lijden verlossen: fladderangst is de schijnbaar onverklaarbare angst voor kippen en bij uitbreiding voor vogels in het algemeen.
 
Lieve mensen, het bestaat écht; mensen die schrik hebben voor vogeltjes en dan vooral als die wild gaan zitten slaan met hun vleugels (= fladderen). Ik heb mij enkele dagen in het probleem verdiept en volgens mij zijn er twee verklaringen voor deze vreemde aandoening van het menselijk brein.
 
(1) De patiënt heeft in het verleden - in zijn kindertijd - een nare ontmoeting gehad met een kip dan wel met een andere vertegenwoordiger van onze gevederde vrienden (meeuw?). Onze patiënt heeft namelijk een venijnige beet - in dit geval mogen we van een PIK of KNIP gewagen - gekregen toen hij kwestige vogel een graantje probeerde te voederen. Een levenslang trauma was het spijtige gevolg.
 
(2) De patiënt is bij deze denkpiste geen patiënt, maar wel een erg intelligente vertegenwoordiger van de soort die in de loop der eeuwen onze planeet is gaan domineren. U moet weten dat de vogels die wij in onze tuin ontwaren eigenlijk afstammelingen zijn van de dinosauriërs:

Aha! Ik moet er waarschijnlijk wel geen tekeningetje bij maken om u diets te maken dat dinosauriërs en mensen in die tijd niet bepaald vriendjes waren. Telkens als zo'n dino een mens ontwaarde, deed ie namelijk 'GROMGROM' en vervolgens 'HAPHAP'. Onze fladderangstpatiënt denkt dat die informatie die in de genen van zijn voorouders was opgeslagen en werd doorgegeven nog altijd up-to-date is en doet er zijn voordeel mede. Een beetje belachelijk misschien, maar het geeft wel te denken over de bijwijlen geniale werking van onze hersenen. Die mensen die lijden aan fladderangst, die zijn de domsten nog niet. Misschien is het wel een goed idee om het uitspansel nauwlettend in de gaten te houden met het oog op overvliegende en hongerige pterodactyloidea. Misschien hebben zij in hun genen nog wel andere mechanismen opgeslagen waarmede zij hun voordeel doen. Mijn poes bijvoorbeeld, de genaamde Tijger, die rent altijd keihard de andere richting uit als zij een auto ziet aankomen. Volgens mij zal onze poes lang leven. Of past dit voorbeeld niet in het verhaal? Nee, ik geef het u allemaal maar ter overweging mede.
 
En om u helemaal in verwarring te brengen:
 
{youtube}eZRVJY7kGrk&feature=player_embedded{youtube}
 
Update - 14.07 u.
Een van mijn reageerders, de genaamde ZAO, maakte er mij opmerkzaam op dat ik een vreselijke fout (fatal error) in mijn artikeltje heb gemaakt.
- alektorofobie is de angst voor kippen, enkel en allenig voor kippen
- ornithofobie is de angst voor vogels in het algemeen
Zoals hij schreef: just is just.
Lees meer...   (15 reacties)

 
 
Medebloggers,
 
Let u maar niet op mij. Ik ben even aan het experimenteren.
 
Stel, u wilt bij mij op de koffie komen, edoch u bent mijn adres vergeten. Effe googelen, zult u zeggen, en ja, inderdaad ... Klik HIER.
 
En als u HIER klikt, zult u plots wel moeten geloven dat uw computertje ook driedimensionale beelden doorstuurt. U moet wel één oog dichtknijpen (alle twee dichtknijpen zou belachelijk zijn). Zet meteen ook maar het filmpje op groot scherm. Mooi muziekje ook, overigens.
 
En om uw eigen foto's een zekere 'grandeur' mede te geven, moet u HIER klikken.
 
Wat? Niet leuk?
 
Ook goed.
Lees meer...   (20 reacties)
 
IK WIST HET !!! IK WIST HET !!!
 
 
Medebloggers,
 
Op 24 september, en naar aanleiding van dat experiment met die neutrino's die zogezegd sneller dan het licht voorbij suisden, schreef ik:
"Ik zeg u dat in de loop van de volgende dagen bekend zal worden dat die knakkers van het Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire (of hoe heet dat ding?) een meetfoutje hebben gemaakt."
Het volledige logje kunt u HIER lezen.
 
En wat lezen we vandaag op teletekst?
 

I rest my case. (*)
 
Met oprechte dank aan dhr. Albert Einstein, theoretisch natuurkundige en uitvinder, zonder wiens aanmoediging deze stunt niet mogelijk zou zijn geweest.
 
En met bijzondere hoogachting,
 
Drs. Johan Arendt Happolati
aanhanger van de leer van Nostradamus
 
(*) Term uit de rechtspleging: Ik heb het bewijs geleverd en daarom laat ik het hierbij.
Lees meer...   (7 reacties)

 
Medebloggers,
 
Eenvoudige humor, die is aan mij wel besteed. Liever enkele ongecompliceerde zinnen dan een langdradige, vervelende bak.
 
"Dit lied gaat over "The Spanish Lady". Het gaat over een vrouw die in Dublin kwam wonen. Ze werd in Dublin bekend als de Spaanse Dame omdat zij van Spanje was."
 
(Nee, ik gebruikte die openingszinnen eigenlijk alleen maar als alibi om een vrolijk wijsje op mijn blog te plaatsen.)
 
The Dubliners
Live at Vicar Street, Dublin
23 juli 2006
Spanish Lady
 
{youtube}hmm7u7Z7kPU&feature=related{youtube}
Lees meer...   (10 reacties)
Na de poëzie,
 
het proza...
 
 
Magdalena Aspeslagh (1870 - 1946)
 
De dingen des levens.
 
 
Magdalena Aspeslagh werd geboren op 13 mei 1870. Ze was het achtste kind van godvrezende boeren die in het West-Vlaamse Lichtervelde koeien en zwijnen en granen kweekten. Vier broers en drie zusters had haar moeder reeds ter wereld gebracht en nog zocht vader elke nacht weer toenadering.
 
Madeleintje was een tengere boreling. Moeder Dorine hield haar hart vast als het kleine meisje aan haar borst lag, ternauwernood zuigend, ternauwernood drinkend. En mager, maar máger dat dat kind was! Niet zelden dacht Dorine dat Madeleintje aan haar borst zou in slaap vallen en dan maar gewoon zachtjes zou uitdoven.
 
Madeleintje overleefde echter. Stil, broos en kwetsbaar opende zij elke dag 's morgens weer haar oogjes en zette zij zich aan 't leven. En zo werd ze toch twee jaar. En drie jaar. En vier jaar. En gaandeweg vond zij haar weg in het druistige (onstuimige) leven op de boerderij. Ondertussen was ze zelfs al niet meer de kleinste van de bende, want vaders levenslust had ervoor gezorgd dat er ondertussen nog twee zusjes waren geboren. En zij werd vijf jaar. En zes jaar. En nog een broertje. "Vader toch, hoe gaan wij die kinders allemaal te eten geven?" "Zwijgt, vrouwe, de oogst is van de jare weer goed gelukt; kom laat mij u nog ne keer gaarne zien."
 
Van koeien en paarden en zwijnen en van al die andere grote beesten op de boerderij hield Madeleintje niet. Zij hield zich liever bezig met de kleinere dieren: de kippen, de poezen, de hond, haar twee kleine zusjes en haar broertje. Moeder Dorine wist op den duur wel dat zij al die schepsels aan Magdalena kon toevertrouwen.
 
's Morgens was Madeleintjes eerste werk het voederen van al dat bedrijvig, klein volk. Als zij op het erf stapte, kwam de haan en al zijn kippen rond haar benen draaien en het was een lust voor het oog om te zien hoe zij de mais kwistig rondstrooide en hoe al dat pluimvee pikte en pikte en pikte. Madeleintje had al haar beesten een naam gegeven en soms pakte ze er lukraak een uit om aan haar borst te drukken en dan was zo'n kip zó stil, zó overdonderd... Het was een grote eer om te worden opgepakt door Madeleintje. Met de twee poezen en met de hond Lampe had Dorien een speciale band: die hadden heel de godganse dag toch niks anders te doen en zij volgden haar dan ook als haar schaduw; de katten tot aan de rand van het erf en de hond zelfs tot in het dorp, naar de bakker, als zij eieren ging verkopen op de zaterdagmarkt, als zij gewoon naar de schoenmaker ging om opgelapte schoenen of kloefen (klompen) te gaan ophalen, altijd was zij vergezeld van haar hond Lampe. Een keer was Dorientje aangesproken door Wannes De Kezel met zijn vieze en gescheurde lompen om zijn lichaam en toen was Lampe de arme man zowaar aangevlogen en had in zijn hand gebeten. Toen Wannes daarop zijn beklag kwam doen op het erf, kreeg hij te maken met de boer die hem nu te lijf ging met een riek en hem toebeet dat "Als ge nog ene keer in de omgeving van ons Magdalenaatje durft komen, dan krijgt ge niet alleen te maken met den hond!"
 
En Madeleine ging naar school. En zij was wel klein en kwetsbaar, maar geen één die haar durfde aan te raken, want altijd beschermde die dreiging van die vier verschrikkelijke, oudere broers haar. Had men haar één haar durven krenken, Lichtervelde zou te klein zijn geweest. En zij was wel ... onbelangrijk ... maar zij was toch ook lief en daardoor graag gezien van elkendeen.
 
En zo werd zij dertien jaar.
 
Slechts de hond Lampe vergezelde haar nog op haar tochten door het dorp; de ene kat was stilletjes uitgedoofd en de andere was op zekere dag gewoon verdwenen.
  
En zo werd zij zestien jaar.
 
Madeleintje bleef een magere spriete: vel over been, kleine borstjes, niet bepaald zandloperachtig. En toch ... en toch ... Zou het dan toch waar zijn, dat op ieder potje een dekseltje past? Zo was er een boerenzoon die vanuit een naburig dorp toevallig naar de mis kwam om een overledene te eren en haar opmerkte. En Madeleintje bemerkte zijn nieuwsgierige blikken en eigenlijk waren zij haar welgevallig.
 
En zo werd zij zeventien jaar. Die jongeman spookte nog altijd door haar hoofd. En zij spookte ook door zijn hoofd, want zekere zaterdag verscheen hij opnieuw in het dorp, zogezegd om klompen te kopen en toevallig liep hij Madeleine met haar hond tegen het lijf. En van het een kwam het ander: zij begonnen aan elkaar te schrijven. Hij, met een hoekig, lelijk handschrift en zij, met het puntje van haar tong tussen haar lippen: "Beste Jooris ik schrijf je weer eens omdat onze hond Lampe vandaag achter een keun (konijn) heeft gezeten en in de achtervolging zich zeer heeft gedaan aan een stekkerdraad (prikkeldraad)." En hun brieven werden steeds vertrouwelijker en Madeleine achttien jaar.
 
De boer en de boerin zagen dit alles met ongeloof en schrik aan: hun Madeleintje in kennis met een brute boerenzoon. Zij hielden hun hart vast. Maar aan de andere kant begonnen zij te beseffen dat Magdalena het tot nu toe eigenlijk tamelijk goed had gedaan en dat zij misschien toch nog haar draai in het leven zou vinden en uiteindelijk ook 'van de straat geraken'.
 
Maar Magdalena twijfelde. Zij getrouwd? En wat ge dan allemaal moet doen met een man? En aan de andere kant ... voelde zij soms niet een vreemde warmte door haar lijf stromen, als zij weer eens brief van haar ... lief ... ontving.
 
De vrijage werd ernstig. Joris kwam steeds vaker de zondag op bezoek en samen maakten Magdalena en hij dan lange wandelingen door de velden en langs de boerenerven.
 
Maar trouwen? Madeleine huiverde bij de gedachte. Zij voelde zich zo klein, zo onbelangrijk. En zouden er dan kinderen van komen? En hoe doet ge dat allemaal? En zou zij haar Joris wel waard zijn? Zou zij hem aan haar kunnen binden?
 
Ze trouwden toch en zij ervoer voor het eerst het geweld van een man. Toen hij haar de eerste keer beetpakte 'voor echt' kon zij geen kant meer op. Pijn en verwarring. Maar ook, een vreemde verrukking. Zou dit nu wellust zijn? Een naakt mannenlichaam. Voor het eerst. Dat mogen bepotelen. En die gretigheid in zijn ogen. Had zij dit veroorzaakt? Gaandeweg bleef de pijn achterwege; de wellust bleef, neen, nam toe.
 
Zij voelde zich voor het eerst in haar leven vrouw. Haar zelfvertrouwen groeide. Zij, die nooit een groot gedacht van zichzelf had gehad, besefte nu dat zij er in slaagde een man in vervoering te brengen. En zij genoot zelf met volle teugen van deze nieuw ontdekte roes. Het leven op de boerderij kon zij wel aan: zij had zelf nooit anders gezien bij haar ouders. En haar tenger lichaam bleek taai te zijn. Ook op het gebied van de liefde. Soms, over de noen, zag zij hem naar huis komen en, over de afwasbak gebogen, glimlachte zij. Zij wist dat hij weer niet van haar af zou kunnen blijven en glimlachte. En hoewel de boerenstiel hard is, was er toch elke nacht dat heerlijke spel. Ze had een nieuwe reden om voor te leven.
 
Tien maanden later was Magdalena in positie (zwanger). De schrik sloeg haar om het hart. De boerenstiel kende zij nu wel, maar kinders de borst geven, hoe doet ge dat? En als ge de koeien aan het melken zijt, wat doet ge dan met de kinders? Jooris zag het wél zitten: "Ge zijt gezond," zei hij, "wat zoudt gij niet voor kinders kunnen zorgen!"
 
Ze kwamen, die kinders, en ze zorgde ervoor! Er was eigenlijk niks aan. En hoe meer er kwamen, hoe beter het ging. Ze zat nu al aan nummer drie en ze begon er plezier aan te beleven. Haar zusters keken haar met bewonderende blikken aan, want ze hadden nooit gedacht dat Madeleintje het in haar had. Een ferme vent, een grote boerderij en al drie koters. Neen, ze herkenden het frêle Madeleintje van vroeger niet meer. Hare vent zat wel eens in de drie maanden in de café De Lichtboeie op het kerkeplein, maar welke vent laat zich nu en dan eens niet gaan? En was Magdalena hem de tweede keer niet komen halen? "Joris, in de plekke van (in plaats van) al ons geld hier te verzuipen, zoudt ge beter een nieuwe koe kopen!" En was hij niet gedwee meegekomen? En had zij zich de volgende dag niet laten achternazitten in de stal, tussen de beesten.
 
Haar volgende zwangerschap sloeg tegen (liep mis): een doodgeboren velleke. Magdalena was er dagenlang ziek en moedeloos van, en dan ook nog eens het besef 'van het niet meer aan te kunnen'. "Tevele," zei ze tegen haar vent, "'t is tevele! Tevele kinders, tevele beesten, tevele land, tevele leven, tevele."
 
Maar ze herpakte zich. Wat was het probleem eigenlijk? Die drie anderen leefden toch nog?!? En Lampe was toch ook doodgegaan? Dat was ook al weer zo lang geleden; hij was bijna vergeten. Het leven moest voortgaan en er moest nu maar eens een nieuwe hond komen: Ratte, een klein mormel dat nog een beetje onvast op z'n poten stond en in zijn zotte levensblijheid zijn snelheid verkeerd inschatte en tegen de deur van de stal knalde. Magdalena proestte het uit. Ja, zij kon weer lachen. Haar krachten namen toe en zij hervatte haar dagelijkse bezigheden.
 
Toen haar oudste zoon achttien jaar was, stond hij op een dag plots achter haar. Madeleine was de aardappelen aan het schillen. "Moeder, ik ga in het klooster." "Hoe, ge gaat in het klooster?!?" "Ja, ik ga in het klooster!" En hij ging. En ze moest er zich wel bij neerleggen. Eigenlijk was ze er trots op. Nu had haar gezin ook zijn pater. Vader zei er niet veel van, maar tegen moeder kon hij het toch niet halen.
 
De oorlog kwam en met hem de vrees voor dood en vernieling. Twee van haar dierbare zonen werden opgeroepen voor het leger en vertrokken met pak en zak. Ja, 't is vreemd, maar 't schijnt dat er aan de Ijzer zwaar werd gevochten. Hoe kwam het dan dat ze daar in Lichtervelde niets van merkten? Die oorlog trok aan de boerderij voorbij. Letterlijk: lange kolonnes soldaten aan de horizon en gerommel van geschut in de verte. Één keer een verdwaalde compagnie die op het erf neerzeeg. De soldaten slokten de boterhammen die Magdalena in der haast had gesmeerd gretig op. En ook: "Danke, madam." Tien keer. Twintig keer. En een beddenlaken moest er aan geloven voor het verbinden van enkele lelijke wonden. "Danke, madam." 't Is niets, dacht, Magdalena, 't is te hopen dat iemand onze Juul en onze Marcel ook te eten geeft.
 
Na vier jaar weer die colonnes aan de horizon, maar nu in de andere richting. Duitsers, dit keer. En weer soldaten op het erf. En weer boterhammen en beddenlakens. "Vrouwe toch, zoudt ge die Duitsers nu wel helpen?" "Och, zij hebben ook een moeder die op hen wacht." En weer: "Danke, Frau." En haar eigen twee zonen, zij keerden terug, weliswaar met een sombere, duistere blik in hun ogen, maar ze keerden terug. Heelhuids. Geen baksteen beschadigd en niemand van de kinders of de knechten of de beesten gewond. Ongeschonden uit een wereldbrand komen, ge moet het maar kunnen.
 
Haar man kon haar nog altijd niet gerust laten en de seizoenen en de kinders volgden elkaar op: zaaien en oogsten, bevruchten en baren, ziek zijn en genezen, oogsten die mislukken, oogsten die wonderwel gedijen, geld tekort en geld tevele. Geleidelijk aan werd zij een vrouw die ge niet zo gemakkelijk meer aan het schrikken bracht.
 
En toen raasde de tweede wereldoorlog over Vlaanderen heen. "Allez, vooruit," mompelde Magdalena "de eerste keer was maar om te oefenen, nu is 't totdat wij 't echt goed kunnen." Nu werd hun zesentwintigjarige Gijs opgeroepen voor het leger, een beetje een simpele jongen, maar een beer van een vent. En vader, vader begon een godsgruwelijke hekel te krijgen aan alles wat Duits was. En moeder, moeder vroeg zich af wanneer de staat eens iets voor hen zou doen. Want die staat, die stond indertijd toch ook niet klaar met een reservetiet als de kinders elkaar in snel tempo opvolgden!
 
In de stad was er voedselschaarste, maar daar hadden ze in Lichtervelde geen last van. In Holland hadden ze er blijkbaar wél last van, want dat land deelde nu ook in de klappen. De oudste dochter, die met een Hollander getrouwd was, berichtte: "Lieve moeder, we zien af en we lijden honger." Magdalena snapte het niet zo goed. Hier op het platteland bleef het gras groeien, de koeien bleven melk geven en de varkens werden toch niet gebombardeerd?!? Moeder schreef terug: "Kom were naar huis en brengt man en kinders mee." Aldus geschiedde. En met nog meer nadruk nu: "Heer, zegen ons en ook deze spijzen die uw milde hand ons geeft, door Christus onze Heer, amen."
 
Verrassing: na drie maanden keerde Gijs terug naar huis: een Duits jachtvliegtuig had zijn colonne beschoten. Iedereen de gracht in, maar een verdwaalde kogel had hem in de schouder geraakt. "Vandecasteele, gij moogt naar huis." "Tot uw orders kapitein." Een geluk bij een ongeluk.
 
En ze moesten daar in Lichtervelde goed bezig geweest zijn, want weer besloot God de hoeve en alles wat er op leefde en werkte te ontzien (sparen). Zelfs de bevrijder in 1945 achtte het niet de moeite waard om eens langs te komen.
 
't Was vlak na die tweede oorlog dat Magdalena plots begon te kwakkelen. Er was nog één aspect van het leven dat zij niet kende: zélf doodgaan. Het begon met hoesten en krochen het eindigde in draaierig worden en vallen en verward zijn.
 
Het was op een koude winternacht. In haar laatste uren overschouwde zij met trots de bende die zich rond haar sterfbed geschaard had. En voor haar geestesoog verschenen weer die kippen, die kippen waarvoor ze indertijd kwistig de mais had rondgestrooid. Toen was ze nog frêle en bang om het leven aan te vatten, maar toch ... toen al ... zorgen voor ... zorgen voor ... Haar oudste fluisterde haar in het oor: "Moeder, ge hebt het goed gedaan." En zij: "Zorgt goed voor uw oude vader." Toen pas sloot ze definitief de ogen.
 
© Drs. Johan Arendt Happolati
Lees meer...   (26 reacties)

 
Medebloggers,
 
In afwachting van het betere werk ... euh ... nee ... in afwachting van eigen werk (Vrouwe Janneke zaagt mij de oren van de kop), publiceer ik vandaag een versje. In enkele rake zinnen schetst Johan Verminnen het verloop van een mooie liefde ... die uiteindelijk weer een ongelukkige afloop kent *snif*.
 
Maar u moet mij iets beloven; u moet eerst de tekst lezen en pas daarna naar het liedje luisteren. Na het lezen van het vers zult u een lichte ontroering voelen opkomen en het is de bedoeling dat u tijdens het beluisteren van het lied dan HELEMAAL OM gaat.
 
 
Vierhoog in de wolken
Johan Verminnen
(1986)

Vierhoog in de wolken, ja daar leefden wij
In een stad die niemand beter kende dan wij
Met planten en een kat die 't behangpapier opkroop
En achter vliegen joeg, de muizen waren lang dood

't Was een steile trap die leidde naar vierhoog
'k Beklaag nog de verhuizers, maar het was er zo mooi
Een parasol uit China, een poster van James Dean
Een venster van waaruit je over daken kon zien

Vierhoog in de wolken, ja daar woonden wij
Onder ons de wereld heel ver maar dichtbij
Met een kast vol platen die weemoed binnenhoudt
En een bed dat danste zoveel als je wou

Leven van de liefde, leven van de dauw
Een sprookje dat niet duurt begint met ik hou van jou
Dag parasol uit China, dag poster van James Dean
waarop staat te lezen "Boulevard of Broken Dreams"
 
 
Lees meer...   (12 reacties)
Hungary
(the robustness)
 
{youtube}jl02kMPKXn4&feature=related{youtube}
 
 
Roma-zigeuners
(the joy)
 
{youtube}TYgl6qfPdd4&feature=related{youtube}
 
 
Nippon
(the power)
 
 
 
United States of America:
(the elegance)
 
 
 
Éire
(the poetry & the drama)
 
{youtube}RaDzCySXhqQ&feature=related{youtube}
Lees meer...   (20 reacties)
Ja, die! 
 
SNELLER DAN HET LICHT ?
 
TIJD VOOR EEN VOORSPELLING ...
 
 
Medebloggers,
 
U weet dat ik mij in een dartele bui nog wel eens aan de wetenschap durf te vergrijpen, niet? Welnu, heden waag ik mij aan een boude voorspelling. Wat zegt u? Astrologie? Welneen, da 's geen wetenschap, da 's onzin. Gewoon ons gezond verstand, dat gaan we gebruiken.
 
De fysici waren vandaag in alle staten. Let op:
 
 
Er zouden dus deeltjes bestaan die zich sneller voortbewegen dan het licht. "We claimen niets, we willen geholpen worden in het begrijpen van deze gekke bevindingen", zegt een van de onderzoekers. Nou, ik zal ze even helpen, Medebloggers. Ze hoeven helemaal geen ingewikkelde en dure onderzoeken te doen, neen, ze kunnen het ook gewoon aan mij vragen: dat neemt minder tijd in beslag en het kost niks.
 
Wilt u er wel eerst even nota van nemen dat het bericht vandaag bekend werd gemaakt en dat we nu pas enkele uren verder zijn? Goed. Morgen of in de loop van de volgende dagen komt mijn voorspelling uit.
 
Ik zeg u dat in de loop van de volgende dagen bekend zal worden dat die knakkers van het Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire (of hoe heet dat ding?) een meetfoutje hebben gemaakt. Voor het experiment werden neutrino's over een afstand van 730 kilometer naar een ondergronds laboratorium in Italië geknald. In die neutrino's hoeft u zich verder geen zorgen te maken, dat zijn gewoon hele kleine voorwerpjes. Meer is dat niet. Maar die vliegen dus blijkbaar aan een snelheid van pakweg 299 792,458 km/s. Weet u wel wat dat betekent, Medebloggers? Dat is dus 1 080 000 000 km/u. Dat is meer dan een miljard kilometer per uur. En dat gaan ze dus meten over een afstand van ocharme 730 km? Kom, niet belachelijk doen, he luitjes. We spreken hier over een ontiegelijk kleine fractie van een seconde, dat kan een mens gewoon niet meten. Tenminste ... nu nog niet, dat is nu wel bewezen.
 
Morgen schieten ze weer (BOEM !!!) zo'n bolletje af en - let op mijn woorden - dat zal dan voortsuizen met een snelheid die zogezegd een ietsiepietsie láger ligt dan de lichtsnelheid. Nu ja, morgen zal het wel niet zijn, want zo'n experiment, ik weet niet hoe u zich dat voorstelt, Medebloggers, maar dat is dus helemaal iets anders dan het in een revolver douwen van een patroon om vervolgens de trekker over te halen. Bovendien moeten ze waarschijnlijk eerst ook nog eens een keertje hun chronometer herijken. Is best mogelijk. 't Zal dus wel voor volgende week zijn. Maar onthoud het; ik heb het nu al voorspeld (check datum en nachtelijk uur van dit bericht): neutrino's bewegen zich misschien even snel als het licht voort, maar zeker niet sneller.
 
En u denkt nu voorzeker dat ik dit hier allemaal zélf verzin, maar niets is minder waar. Het is dhr. Einstein zelve die mij vandaag - toen ik even een uiltje aan het knappen was - als in een visioen verscheen en mij het hele zaakje haarfijn uitlegde. "En of ik die kwakkel even wilde rechtzetten op mijn blog". Nou, bij deze, dan.
 
(Is 't zo goed, mijnheer Einstein?)
 
Was getekend,
 
Drs. Johan Arendt Happolati
ornitholoog op het gebied van snelle deeltjes
 
 Update: zaterdag, 29 oktober 2011. Voor de update, klik HIER.
Lees meer...   (36 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl