Drs. Johan Arendt Happolati
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Beginselverklaring:
 Eindelijk schrijf ik je weer, omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke. (Openingszin uit de roman 'Kaas' van Willem Elsschot, 1933)
 
stijlvol
met liefde voor de taal
grappig
voor elck wat wils
plagen mag, judassen niet
 geen gedonderjaag met andermans lief
QUALITY PRODUCT
 
MADE IN
BRUGGE
FLANDERS
 

Medebloggers:
 
(NL) Aargh
(S)   Baasbraal
(NL) Babbel
(NL) Dawolf
(NL) Djust
(NL) Eefs log
(NL) Fredzijn U 19.02.09
(NL) Givamo
(B)   Ils
(B)   Irimi
(B)   Ivo Victoria
(NL) Jenni 
(B)   Junegirl
(NL) Margot
(NL) Miss Punt 
(NL) Muisgrijs U 04.01.08
(NL) Soyrosa
(B)   Tante Annie
(NL) T!EN
(B)   Weegbreker
(B)   Wizzewasjes
 
 
Over ons Nederlands:
 
 
(*)       Aanraders
  Nú lezen! Allen daarheen!
  (Nieuw, dus...)
Laatste artikelen
 
BEKNOPT LEXICON HULPVERLENER
 
(naar de toekomst toe ...)
tags: groepstaal + vakjargon + hulpverlener + sociaal assistent
 
Beste hulpverlener
(Medebloggers ook)
 
U hebt nu uw opleiding voltooid en u gaat binnenkort aan de slag als sociaal werker, EHBO'er, psycholoog, psychiater, priester, woordvoerder van de politie of de brandweer, politicus of pr-verantwoordelijke voor een firma in sokophouders. Hierbij zult u mensen moeten te woord staan, vele, vele mensen. Mensen van allerlei slag. Soms zult u zich geïntimideerd voelen, omdat uw gesprekspartner intelligenter blijkt te zijn dan uzelve. Geen nood echter: in uw opleiding hebt u van uw lesgevers reeds enkele uitdrukkingen medegekregen waarmee u uw patiënten/gesprekspartners omver kunt lullen.
 
Staat u mij toe dat ik al deze uitdrukkingen hier nog even opfris. Vaak zijn deze uitdrukkingen nietszeggend en hebben zij totaal geen inhoud, maar zij hebben wel het voordeel dat het gesprek aan de gang blijft. 'Je blijft lullen', als het ware.
 

 
We beginnen met een passe par ... toe:
 
'Naar ... toe'
 
De combinatie 'naar ... toe' kunt u werkelijk op elk ogenblik van het gesprek in de strijd gooien.
 
     - Tijd
 Naar de toekomst toe zullen wij er voor zorgen dat ...
 
U zou ook gewoon kunnen zeggen: "In de toekomst zullen wij er voor zorgen dat ..." maar dat klinkt zo weinig professioneel, dat bekt zo onvakkundig. Als u werkelijk wilt bewijzen dat u lang naar school bent geweest en flink in de materie hebt doorgestudeerd, dan gebeurt er nooit meer iets in de toekomst, neen, het speelt zich af 'naar de toekomst toe'. Of zelfs naar het verleden toe. Kan ook. En vooral als er een televisiecamera op je sniffer gericht staat, dan moet u de journalist met 'naar de toekomst toe ...' om de oren slaan. Maakt een geweldige indruk.
 
     - Doelgroep
 Naar de vijftigplussers toe zouden wij willen zeggen ...
 
U zou ook gewoon iets kunnen zeggen 'aan de vijftigplussers', maar dat is te eenvoudig. Nee, het moet ingewikkelder, professioneler, cryptischer, anders denkt men weer dat u van de straat bent.
 
     - Te bereiken doelstelling
 Naar de toeristische uitstraling van Brugge toe, lijkt het ons belangrijk ...
 
U zou ook gewoon kunnen zeggen dat het voor de toeristische uitstraling belangrijk is, maar dan zal men u verbaal lager inschatten dan als u zegt 'naar ... toe'. 
 
 
Actief luisteren
 
Wil er mij a.u.b. eens iemand uitleggen wat dat betekent, 'actief luisteren'? Als u als hulpverlener in de eerste plaats enkel goed moet kunnen luisteren, nou, dan kan ik het ook. Makkelijk zat en vlug verdiend. U komt dus bij mij op de sofa liggen, u begint te kleppen en ik zeg gedurende een uur geen gebenedijd woord. Na dat uur wordt er betaald en ontvangen. Tot de volgende keer, zoude ik zo zeggen; u moet eens vaker langskomen.
 
Maar actief luisteren, dat is andere koek. U luistert dus (zegt niks), maar dan wel actief. U knikt enthousiast en u kijkt de patiënt recht in de ogen ten bewijze van het feit dat u hartstochtelijk aan het luisteren bent. Volgens mij is dit dan actief luisteren. Mijn hond kan ook vreselijk goed actief luisteren: hij kijkt je dan recht in de ogen en kwispelt met z'n staart.
 
 
'Een stuk', of 'een stukje'
 
Inderdaad, de formulering heeft twee verschijningsvormen. Als u zegt 'een stuk', dan bedoelt u eigenlijk een flinke brok; het mag iets meer zijn. Met 'een stuk verantwoordelijkheid' geeft u aan dat die verantwoordelijkheid er dus diep inhakt. Hier moeten we echt wel ons best doen; alles moet uit de kast. Met 'een stukje' daarentegen geven we aan dat we voorzichtig willen zijn in onze dosering. Een stukje medeschuld, bijvoorbeeld. Het is wel onze schuld, maar het is niet zo erg. Dat soort zaken.
 
'Een stuk verantwoordelijkheid' en 'de overheid' kunt u gerust in één zin gebruiken. De overheid heeft het namelijk altijd gedaan, dus die overheid kunt u gerust een flinke brok verantwoordelijk toeschuiven. Trouwens, de overheid, wie is dat eigenlijk helemaal? Daarmee doet u niemand pijn, of brengt u niemand in verlegenheid. De patiënt daarentegen, die mag u niet te veel bruuskeren, dus hem mag u maar een stukje verantwoordelijk maken. Daar voelt ie zich beter mee. Zo'n stukje verantwoordelijkheid, dat kan hij wel aan. Als het maar niet te veel wordt.
 
 
Eigenlijk
 
Eigenlijk bezondig ik mij er ook aan, Beste hulpverlener, Medebloggers. Ik gebruik 'eigenlijk' eigenlijk ook te pas en te onpas. Er is eigenlijk een stukje zelfbeheersing nodig om eigenlijk niet te veel te gebruiken. En eigenlijk zouden we eigenlijk helemaal niet hoeven te gebruiken. Eigenlijk is dat een stopwoordje. Zoals sowieso. We kunnen gerust stellen dat we eigenlijk sowieso teveel eigenlijk gebruiken. Kunt u nog volgen? Naar de toekomst toe kunnen we stellen dat stopwoordjes eigenlijk vermeden moeten worden.
 
 
Alles komt goed
 
Ook als het niet meer goed komt. U moet uw patiënt hoop geven naar de toekomst toe. Dus komt altijd alles goed. Als u nog eens een Amerikaanse actiefilm ziet, dan moet u eens op het volgende letten: als er een soldaat of een politieagent of een schattig meisje of een slachtoffer in het algemeen dodelijk verwond en bloedend op de straatstenen achterblijft, dan komt zijn vriend of zijn vriendin altijd naast hem knielen en dan volgt onvermijdelijk: "Everything will be all right, you 're doing fine." Ook als u in één oogopslag kunt zien dat kwestig slachtoffer binnen de minuut het loodje zal leggen. Ja, je kunt op zo'n moment als hulpverlener natuurlijk bezwaarlijk zeggen: "Nou kerel, dat ziet er niet zo best uit! U trekt het niet lang meer, neemt u daar maar vergif op in."
 
Nee, alles komt altijd goed.
 
Zeg maar
 
In plaats van een punt, kunt u ook 'zeg maar' als afsluiter van uw zin gebruiken. De toehoorder weet ondertussen wel dat er na die 'zeg maar' niets meer komt. Alhoewel u zou verwachten dat er wél nog iets komt. "Zeg maar (tegen je moeder) dat je zondag niet naar de kerk komt." Neen, in het hulpverlenersjargon komt er na 'zeg maar' niets meer, het kwam er namelijk vóór.
 
 
Gebeuren - moment
 
Zeg niet 'de maaltijd', maar wel 'het eetgebeuren'.
Zeg niet 'de speeltijd', maar wel 'een spelmoment'.
Zeg niet: "We gaan wat televisie kijken." neen, het is tijd voor het televisiemoment.
Een leesmoment, het slaapgebeuren, wij gaan ons even terugtrekken voor het vrijgebeuren, een koffiemoment, enz ...
 
Met deze uitdrukkingen wilt u als de hulpverlener aangeven dat het hier een bewust moment betreft. Effe een kopje koffie drinken, dat is nu niet bepaald een therapeutisch ... euh ... gebeuren, maar een koffiemoment daarentegen, dat is bewust ontspannen, dat is als het ware doorvoeld ontspannen. Hè hè, na de therapie effe een koffiemoment.
 
 
Intake
 
Ik heb intake altijd al een vreemd woord gevonden, maar ik denk dat we het de hulpverleners in dit geval moeten vergeven, want hoe noem je het anders? Het betreft hier dus het eerste gesprek, de eerste kennismaking, het begin van een eventueel lange behandeling. Het woord intake doet wel vaag denken aan het innemen van een of ander geneesmiddel, vind ik.
 
Laagdrempelig
 
Eerst even opmerken dat laagdrempelig eigenlijk (daar gaan we weer) een geinig woordje is. Als een peuter lastig is, dan zeggen we dat hij 'huilerig' of 'landerig' is. Als een drempel laag is, is hij dus laagdrempelig. Een tapijt kan hoogpolig zijn, maar een hulpverlener is altijd laagdrempelig.
 
In het hulpverlenersjargon heeft laagdrempeligheid niets te maken met het feit of een gebouw al of niet toegankelijk is voor rolstoelpatiënten, neen, het betreft hier een imaginaire drempel. Een hulpverlener is er als de dood voor dat hij of zij niet of moeilijk te bereiken zou zijn. Die hulpverlener, dat is ook maar een gewone jongen die dus altoos voor iedereen beschikbaar is. Effe binnenlopen bij de hulpverlener, dus. En bij die 'intake' hoort dan meteen ook een koffiemoment.
 
 
Samen een eind op weg
 
Hulpverlener en patiënt gaan samen een eind op weg, denken samen na over het probleem en vinden elkaar in het midden. Een dergelijke terminologie moet u zich meester maken, Beste hulpverlener. Het klinkt allemaal heel mooi - poëtisch zelfs - en alleen al het louter uitspreken van de woorden heeft een therapeutisch en louterend karakter. Zover moet u komen: je lult als het ware de cliënt naar de genezing toe.
 
 
De knop moet om
 
Of - drastischer - het roer moet om. Als er enkel een knopje om moet, dat is makkelijk te verhapstukken, maar als het roer om moet, dan weet je dat het uit is met de pret. Ik stel mij zo voor dat als het om de overheid gaat, dat het roer dan om moet. Bij een patiënt kunt u volstaan met te suggereren dat de knop om moet.
 

 
Toch nog even vermelden
dat ik in mijn leven
al vele hulpverleners heb meegemaakt.
Zonder uitzondering waren het allemaal lieve mensen
aan wie ik veel heb gehad.
Ik verontschuldig mij hierbij dan ook
voor dit stoute stukje.
 
Denk er nochtans aan, lieve hulpverleners,
dat uw jargon
mij soms tenenkrullend achterliet.
 
Ik dacht dat het goed zou zijn
als u op die manier
uzelf nog even tegenkwam.
(Hé! Deze hierboven hadden we nog niet gehad.)
 
 
Zo, na dit lesgebeuren, volgt nu een leuk televisiemoment; dat hebben we wel een stuk verdiend:
 
Lees meer...   (20 reacties)
 
 
Hoe plaats ik een filmpje op mijn blog?
 
 
Medebloggers,
 
Vandaag wou ik een streepje muziek op mijn blog plaatsen, maar zo'n youtubefilmpje op uw blog pleuren, zo zonder alibi, dat vind ik maar niks. Vandaar dat ik er meteen maar een lesmoment wil van maken. Men wil mij als ervaringsdeskundige namelijk nog wel eens vragen hoe men nu eigenlijk zo'n joetjoepje op zijn blog plaatst. Ik moet dan altijd een hele uitleg geven over codes en knippen en plakken en de hele reutemeteut en van die dingen. Indien ik nu eens een logje daarover zoude maken, dan zoude ik in de toekomst kunnen volstaan met het eenvoudig en middels een geinig linkje verwijzen naar dit adres op mijn blog.
 
De lesdoelstelling van vandaag is dus: 'Hoe zet je een youtubefilmpje op een punt.nl blog?'
hoe + zet + youtube + filmpje + plaatsen + invoegen + blog
Het is een handleiding voor dummies (stappenplan), dus de uitleg wordt weer tenenkrullend lang, maar wel lekker eenvoudig te behappen, ook voor de jongere bezoeker. Hier gaan we. Let op ...
 

 
STAP 1
 
Tik eerst de symbool/lettercombinatie {youtube} op de plaats waar u het filmpje in een tekst wenst in te voegen. Dat kan dus een origineel bericht of een reactie zijn. Let u vooral ook op het feit dat u de kleine accolades {} moet hebben en niet de gewone haakjes (). Die accolades moet u oproepen door eerst de Alt Gr toets in te drukken en vervolgens en tegelijkertijd de toets aan te slaan waar die { of die } op staat. Nee, ik vermeld het maar, omdat er hier misschien mensen op bezoek komen die niet zo vertrouwd zijn met computers.
 
STAP 2
 
Kopieer (selecteren en Ctrl C doen) een gedeelte uit het webadres van het youtubefilmpje dat u wenst te 'publiceren'. "Hoe, een gedeelte?" zult u zeggen, "Welk gedeelte dan wel?" Wel, het stukje tussen de twee gelijkheidstekens, of het stukje achter het gelijkheidsteken. Soms is er immers slechts één gelijkheidsteken in het adres aanwezig.
 
Van het adres
Hebt u dus die combinatie nodig:
3UWCXIerom0&feature
 
Let wel: als na het tweede gelijkheidsteken het woordje 'related' komt, dan mag u dat ook meekopiëren.
 
En van dit adres
hebt u deze combinatie nodig:
VpXAtVLuw1E
 
Om alle misverstanden te vermijden: die dingen zijn hoofdlettergevoelig, als u begrijpt wat ik bedoel.
 
STAP 3
 
Plak (Ctrl V doen) dit gedeelte uit het adres onmiddellijk achter {youtube}.
 
STAP 4
 
Tik nu nogmaals {youtube} achter dat stukje code.
 
En klaar is kees.
 

 
U moet dus gewoon die stukjes
 
{youyube}
VpXAtVLuw1E
{youtube}
 
achter elkaar zetten en dit zonder spaties ertussen. Ik kan ze hier niet na elkaar zetten, want dan zou bij publicatie meteen een filmpje verschijnen en dan ziet u die combinatie niet meer.
 
Voor de fijne afwerking zou u het rijtje symbolen en letters nog kunnen selecteren en centreren; dat oogt misschien mooier.
 
Ik meen dat ik vandaag tamelijk ernstig ben geweest. En toch heeft het stukje een luchtige ondertoon. En voor ik het vergeet, u mag in de reactiekolommen lekker zélf aan de slag. De mislukte werkstukjes delete ik wel, kwestie van dat u niet al te zeer in schande komt.
 
Hierna volgt nu dat streepje muziek dat ik op mijn blogje wilde plaatsen (gecentreerd). Tip: sluit eerst een minuutje uw ogen en probeer te horen bij welke soort serie de muziek hoort. Maar misschien ziet u het ook al meteen aan het plaatje ...
 
 
Lees meer...   (29 reacties)
 
VERSCHIETACHTIG
 
(pagina 2725)
 
 
Medebloggers,
 
In het jaar onzes Heeren 1961 begaf uw dienaar - korte broek en boekentasje - zich naar het eerste leerjaar van de Gemeentelijke Basisschool te Sint-Michiels-Brugge, om aldaar te worden ingewijd in de geheimen van de grote mensen: aardrijkskunde en geschiedenis en muziek en rekenen en godsdienst en wat had je allemaal nog meer? Taal. Ja taal! Dat had je ook.
 
Die taal van ons, Medebloggers, daar hebben wij Vlamingen al heel onze geschiedenis miserie mede. Godsgruwelijk veel beroerdigheid. Wij spreken hier in Vlaanderen wel een soortement Nederlands, maar doordat wij een gedwongen huwelijk (shotgun wedding) met Franstalige mensen aan onze broek gesmeerd kregen, hadden wij moeite om ons met dat Nederlands in ons eigen land te handhaven en staande te houden. Bovendien verschilde het Nederlands in West-Vlaanderen van dat van Oost-Vlaanderen en dat van Brussel verschilde dan weer van dat van Antwerpen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het dialect van Limburg, want dat klinkt veel Vlamingen als koeterwaals in de oren. Zo komt een volk niet vooruit in het leven; je moet kunnen communiceren met elkaar, anders ga je naast elkaar en niet met elkaar leven. Bovendien kun je geen vuist maken tegen andere culturen, wat u?
 
Daarom hadden de mensen die het in Vlaanderen in het onderwijs voor het zeggen hadden een geniaal plannetje bedacht: wij zouden allemaal hetzelfde Nederlands gaan spreken: halelujah! het begin van onze ontvoogding.
 
Maar wélk Nederlands zouden wij dan wel met z'n allen gaan spreken? Het Nederlands van de West-Vlamingen, of het Nederlands van de Limburgers? Of dat van de Antwerpenaren? Of moesten wij misschien een melange (compositum) maken van alle deze talen en deze taal dan tot standaardtaal verheffen? Welneen, de oplossing was veel eenvoudiger: wij richtten onze blik op het broedervolk dat benoorden onze landsgrens woonde (en de liefde bedreef) en wij besloten heel eenvoudig hun taal over te nemen. Makkelijk zat.
 
Nou, makkelijk zat ... Daar zat ik dus die memorabele dag - korte broek en boekentasje - in mijn eigenste eerste schoolbankje en ik hoorde hoe de meester ons toesprak in een wonderbaarlijk soort Nederlands dat ik alleen maar een beetje kende van de televisie. Het klonk mij uiteraard wel bekend in de oren - het was tenslotte Nederlands - maar veel dingen die ik van moeder had geleerd, mocht ik plots niet meer benuttigen.
 
'Tefrente', bijvoorbeeld. In de zin van 'veel'. Klemtoon op de tweede lettergreep. En een beetje zoals je 'de lente' zoude uitspreken. Tefrente vogels: veel vogels. Of tefrente velo's. Maar velo's mochten wij ook niet meer gebruiken, want dat waren vanaf nu fietsen. Met dat 'tefrente' moest je trouwens oppassen - dat had ons moedertje ons op een of andere manier laten aanvoelen - tefrente mocht je niet gebruiken wanneer het om een massa ging. Je kon bijvoorbeeld niet gaan zeggen dat de zee 'tefrente water' bevatte, in de zin van veel water, nee, dat was onzin. Tefrente paste alleen bij afzonderlijk entiteiten; boeken of potloden of desnoods ratten, maar in elk geval bij dingen die je als het ware nog kon tellen. Water kun je niet tellen, vandaar veel water, maar niet tefrente water. Ja, ja, dat West-Vlaams, Medebloggers, dat is nog zo simpel niet, neemt u dat maar van mij aan.
 
Verschieten. Nog zoiets. Verschieten in de zin van schrikken, was hartstikke fout. Je schrok, je verschoot niet! Verschieten, dat was volgens de Nederlanders 'van kleur veranderen'. Nou, toen moest ik toch wel even lachen toen de meester zei dat bijvoorbeeld onderbroeken die in de zon te drogen hingen 'verschoten'. Hahaha! Onderbroeken die konden verschieten! Ja, die school, dat werd een leuke bedoening, dat was een feit dat zeker was.
 
Na schooltijd speelden wij met de marbels. Mocht niet meer. Marbels was gewesttaal. Je hoorde met de knikkers te spelen. Knikkers ... knikkers ... ik had helemaal geen knikkers! Ik had marbels. En ik had er 'tefrente'! En wij knikkerden niet, neen, wij konden niet knikkeren, wij 'stekten' of 'schoten'.
 
Als u vindt dat dit stukje zo langzamerhand tenen krullend lang begint te worden, Medebloggertjes, dan mag u wat mij betreft heel dat gedeelte hierboven eigenlijk maar meteen vergeten. (JA, HAPPOLATI, EN DAT ZEGT U NÚ!!!) Waar het om gaat is het volgende. In de loop der decennia zijn inderdaad heel wat dialectwoorden uit Vlaanderen verdwenen en verdampt, maar er zijn er ook enkele hardnekkig blijven plakken. Niet weg te branden! Met geen stokken uit ons taalgebruik te ranselen. En hoe dikwijls de meester ook zei dat we niet mochten verschieten, wij verschoten toch. En hoe dikwijls men op de televisie ook herhaalde dat 'Wij solderen' tijdens de koopjesperiodes op de etalages moest vervangen worden door 'KOOPJES', wij bleven solderen. En nu nog; na al die jaren.
 
Wij moeten misschien durven toegeven dat bepaalde woorden die in heel Vlaanderen courant worden gebruikt, nu maar eens de status van Algemeen Nederlands Woord moeten krijgen. En laat ons dan maar meteen afspreken dat wij dat denigrerende 'Zuidn.' bij de omschrijving achterwege zullen laten. In het vervolg spreken wij van een ANWVO, een Algemeen Nederlands Woord van Vlaamse Origine.
 
Bovendien - en nu komt het - als we verschieten niet mogen gebruiken, dan mogen we de ... euh ... derivaten van verschieten ook niet meer gebruiken. Verschietachtig, bijvoorbeeld. Ja, verschietachtig. Wat zegt u, Medebloggers? Weet u niet wat verschietachtig is? Kijk, als iets, een situatie zeg maar, het in zich heeft iemand te laten schrikken, dan is dat 'verschietachtig'. Stel, u fietst voorbij een geparkeerde auto en de deur van die auto gaat plots open en u kunt een aanrijding nog net vermijden. Wel, dat is nu verschietachtig. "Wel, Happolati," zult u zeggen "gebruik dan het Algemeen Nederlandse woord." Maar dat is het nu juist, Medebloggers, dat Algemeen Nederlandse woord, dat is er niet! Ik heb het gezocht, maar ik vind het niet. "Schrikbarend", zult u opwerpen, maar schrikbarend, dat is niet hetzelfde als verschietachtig. Een groot beest (een olifant of een beer, ik zeg maar wat) dat uit de zoo of uit het circus is ontsnapt, dát is schrikbarend, maar dat is niet verschietachtig. Ah, neen! Dat beest ziet en hoort u al van twee straten ver aankomen; als het dan plots voor uw neus staat, dan is het niet meer het moment om nog te 'verschieten'.
 
"Schrikverwekkend", zult u zeggen. Ja, maar zo kan ik het ook. We moeten een woordje verzinnen voor iets dat schrik verwekt; oplossing: schrik(ver)wekkend. Flauw, vind ik dat, hoor, reteflauw. En niets komt ook maar in de buurt van wat verschietachtig wil uitdrukken. Neem nu dat fietsen voorbij die plots opengaande deur van die auto ...
 
- afschrikkend (is het niet)
- afschuwelijk (kom, zeg!)
- angstverwekkend (geen tijd om angst te verzamelen)
- griezelig (nee)
- gruwelijk (ook niet)
- huiveringwekkend (welneen)
- ijselijk (overdreven)
- luguber (zeker niet)
- onguur (het weer, maar niet die deur)
- afgrijselijk (goeie hemel, ja, afgrijselijk)
- afschuwelijk (ben je gek?)
- afschuwwekkend (van een deur die opengaat?)
- akelig (bijna)
- angstaanjagend (huh?)
- bloedstollend (close, but no cigar)
- gruwzaam (mooi woord, maar niet van toepassing)
- huiveringwekkend (nee, ik wil dat schrikken erin)
- ijzingwekkend
- verschrikkelijk
- vreselijk
- wreed
- dreigend
- beangstigend
- grimmig
- onheilspellend (niet flauw doen, he, zo erg is het allemaal niet)
- ontstellend
- sinister
- vervaarlijk
- monsterachtig (ja, monsterachtig!)
- vreesaanjagend
- eng
- geducht
 
Dit alles is het niet, het is gewoon 'verschietachtig'.
 
En - u zult het moeten toegeven - zo'n woord met een achtervoegsel (-achtig), dat heeft wel iets. Dat is voor fijnproevers, dat is voor connaisseurs, dat is voor mensen die de taal werkelijk beheersen. Achtervoegsels komen tot ons vanuit de archieven van de geschiedenis van de taal, ondertussen en gaandeweg raadselachtig () geworden, maar wel zeer waardevol voor ingewijden. 'Achtig' is hier trouwens de letterlijke vertaling van het Engels woordje 'like'. ***achtig: iets dat lijkt op, of de belofte inhoudt van. Lenteachtig, zijdeachtig, heideachtig, diefachtig, beestachtig, verschietachtig ...
 
Om een lang verhaal kort te maken: verschietachtig moet in de Dikke Van Dale, wat u? In de uitgave die ik koester, kan het net tussen 'verschiet' en 'verschietbank' (pagina 2725). Maar hoe legt een mens dat aan boord? Hoe krijg je dat versierd? Wie moet ik aanschrijven om dit woeste plan ten uitvoer te brengen? Wie is er eigenlijk de baas van dat boek?
 
In de hoop per kerende een antwoord van u te mogen ontvangen, verblijf ik inmiddels, Medebloggers,
 
Met bijzondere hoogachting,
 
Drs. Johan Arendt Happolati
is of heeft ervan verschoten dat het stukje zo lang geworden is
 
P.S. Dit is dan weer niet verschietachtig:
 
Lees meer...   (31 reacties)
Voor mijn goede vriend F. W.
 
(En nu geen domme dingen meer doen! )
 
Lees meer...   (19 reacties)

In het kader van de actie
'Youtube is leuk,
ik lach me een hartaderbreuk'.
 
Medebloggers,
 
Waar zijn die Japanse knakkers in godesnaam mede bezig?!? U komt het te weten na 1 minuut en 37 seconden.
 
{youtube}D4OV-2uTFeg&feature=player_embedded{youtube}
Lees meer...   (9 reacties)
 
Mijn linkerhand
 
Medebloggers,
 
Ik zit nu te typen op een schattig notebookje dat ik van mijn vrouw en echtgenote cadeau heb gekregen. Het meet exact 26 x 18 cm en het is 3 cm dik.  Nou ja ... cadeau gekregen ... Ik heb haar op barse toon toegesproken dat ik zo'n ding wou en wel onmiddellijk (NOT ). Ondertussen staat onze grote computer daar dus op de eerste verdieping hartstikke dood te wezen. Kolereding! Een mens vraagt zich af waarom hij eigenlijk zo'n groot bakbeest nodig heeft als je ook met een simpele notebook toegang hebt tot de rest van de geciviliseerde wereld. U kunt bovendien ook nog eens een keertje televisie kijken met de notebook op schoot. Ik slaap er ondertussen ook mede. Onder mijn hoofdkussen.
 

Het nadeel is dan weer dat ik er geen youtubefilmpjes kan op afspelen. Ik denk dat mijn notebookje daarvoor niet slim genoeg is. In computertaal: niet genoeg geheugen, of hoe heet het? Ik krijg dan altijd eerst een streepje muziek en vervolgens dat geinig ronddraaiende cirkeltje, de zandloper van Youtube, zeg maar.
 
Maar waarover zoude ik het vandaag hebben? Effe naar de titel loeren. O ja! Over mijn linkerhand. Het zal hier dus gaan over kleine dingen, schattige dingen, kwetsbare dingen.
 
Mijn linkerhand, bijvoorbeeld. Ik houd wel van mijn linkerhand. Niet dat hij kleiner is dan mijn rechterhand, maar hij is wel ... onhandiger. En omdat ik altijd de kant van de underdog kies, heb ik wel een speciale band met mijn linkerhand. Nu zult u denken, oei, de Drs. is een klein beetje gehandicapt, want er is iets mis met zijn linkerhandje. Niet dus. Ik heb van de Heere God, onze Heiland en Verlosser, de beschikking gekregen over een perfect werkende, normale linkerhand, maar - ik herhaal het - hij is een beetje onhandiger dan mijn rechterhand. Hoe de natuur dat zo gemaakt heeft, dat snap ik eigenlijk niet zo goed. Volgens mij moest het toch perfect mogelijk zijn geweest in de loop der evolutie, twee stoere, handige rechterhanden aan een mensenlichaam te laten ontspruiten. Maar goed, het is nu eenmaal niet anders. Misschien is de natuur wel zuinig op handige dingen, je weet het niet.
 
Op dit moment in het verhaal is het moment gekomen om een socialistische gedachte ter sprake te brengen. De socialisten zeggen: "Ge moet u niet bekommeren om de rijke en de sterke mensen, die zorgen wel voor zichzelf." Zo ook is het gesteld met mijn rechterhand, die trekt zijn plan wel.
 
Als ik woest aan het spitten ben in mijn moestuin, dan doet mijn rechterhand het zware werk. Hij stoot en wrikt en tilt. Mijn linkerhand doet dan niet zo veel; hij begeleidt en stuurt de spade alleen een beetje. Als tennisspelers stevige meppen op de bal willen geven, dan doen zij dit natuurlijk ook altijd met hun dominante hand. Onthoud dit woord, Medebloggers: uw dominante hand. U hebt trouwens ook een dominante voet. Én een dominant oog. Edoch het uitputtend beschrijven en behandelen van al die lichaamsonderdelen zoude ons te ver leiden. Kijkt u trouwens ook maar eens naar het plaatje hierboven: die meheer keilt dat soepbord weg met zijn rechterhand. Die meheer heeft dus ook een dominante rechterhand.
 
Ter compensatie mag mijn linkerhand dan weer mijn trouwring torsen. En mijn linkerpols huisvest mijn horloge. Met mijn linkerhand worden geen gevaarlijke dingen gedaan, dus dat bijhouden van die juwelen, dat is hem wel toevertrouwd.
 
Maar beweren dat mijn rechterhand alleen maar stoer en mannelijk is, dat is ook weer niet waar. Mijn rechterhand heeft ook vrouwelijke trekken. Mijn rechterhand kan bijvoorbeeld ook heel mooie letters en cijfers vormen. *kuch* Mijn linkerhand kan dat niet. Als mijn rechterhand aan het schrijven is, dan ligt mijn linkerhand daar zo'n beetje droevig naast te kijken en af te wachten tot dat hele geschrijf weer achter de rug is. Sneu eigenlijk, en toch heb ik niet de indruk dat mijn linkerhand mijn rechterhand dit kwalijk neemt. Dat hij kan schrijven, bedoel ik. Nee, mijn linkerhand is niet jaloers op de rechter. Ik denk dat die twee het eigenlijk best wel goed met elkaar kunnen vinden. Ik heb ze bijvoorbeeld nog nooit weten ... euh ... met elkaar op de vuist gaan, als u begrijpt wat ik bedoel.
 
Nee, u begrijpt waarschijnlijk niet wat ik hier allemaal bedoel. U moet wel denken dat ik gek ben.
 
Waarvoor excuus.
 
Drs. Johan Arendt Happolati
philosooph van het 7e knoopsgat
 
P.S. Hoe een mens enkel met z'n schamele tien vingers het volgende voor elkaar krijgt, het is mij een raadsel:
 
Lees meer...   (16 reacties)
Hij deletet ...
 
 
Medebloggers,
 
Vandaag weer een kleinigheidje, een niemendalletje. Tijd, zin of inspiratie voor het grotere werk heb ik niet meer. Ik vind dat jammer, ja ik vind dat jammer, want ik mis het. Ik mis de inspiratie en de ambiance van de eerste dagen van dit beroemde blog. *kuch* Maar ik heb het dus niet meer. Het zij zo.
 
En tot overmaat van ramp kan ik hier ook geen plaatje boven plakken, want mijn computer is weer stuk. Virusmeldingen. Hoorndol word ik ervan. Vriend I**** had hem mooi opgekuist, maar enkele dagen later (vrijdag, 20 mei 2011, te des 10:00 u. in de morgen om precies te zijn) was het weer van dat: virusmeldingen. En of ik mij a.u.b. eventjes een geüpdatet versie van het virusprogramma wou aanschaffen. Huh? Dat was toch niet de bedoeling?
 
En ik meteen heel stoer tegen iedereen die het wilde horen: "Ik gooi 'm uit het raam! Ja! Godsamme!" Dat op het trottoir uiteenspatten van al die elektronische ingewanden van zo'n rotcomputer, dat leek me wel wat. En nu worden we heel even ernstig, want op dat eigenste moment dacht ik er werkelijk over na om de computer uit mijn leven te bannen.
 
Ach, wat verveel ik jelui nu toch weer met mijn aardse beslommeringen. Daar zou het op dit blog toch helemaal niet over gaan. Humor en wetenschap, daar zou het over gaan. Ter zake dus. Hoe zit het met dat kleinigheidje, dat niemendalletje?
 
Verleden week zat ik beaat naar een spelprogramma op de verrekijk te koekeloeren en toen moest de kandidaat antwoorden of 'hij deletet' correct gespeld was. Ik was op slag zo in de war dat ik niet eens meer weet of hij (die kandidaat) het nu uiteindelijk juist of fout had. 'Hij deletet'?!? Wat heb ik nou aan me fiets hangen, dacht ik. Hij deletet.  Daar moest ik even over nadenken
 
Werkwoord: deleten
Stam: delete
Derde persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd: stam + t = delete + t = deletet.
 
Hij deletet. Komt dat tegen! Hij speelt en hij bidt en hij schrijft en hij deletet. Het ziet er reteverdacht uit, maar het klopt wel. Ik zou zelfs meer durven zeggen: er is geen speld tussen te krijgen.
 
En toen moest ik meteen aan 'skaten' denken.
 
Werkwoord: skaten
Stam: skate
Derde persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd: stam + t = skate + t : skatet. Hij skatet
 
Moet u er nog een paar hebben?
 
Hij savet
Hij upgradet (HAHA!)
 
Wat zegt u, Medebloggers? Het moet niet gekker worden? Het kan nog gekker hoor! Let op ...
 
Werkwoord: uploaden
Stam: upload
Derde persoon enkelvoud, tegenwoordige tijd: stam + t = upload + t = uploadt. Hij uploadt. Je blijft lachen.
 
En passant maak ik jelui nog even opmerkzaam op het beletselteken in de titel bovenaan dit stukje:
 
Hij deletet ...
 
 
Zag u het? Nee? Ziet u het echt niet? Ik zal u even op weg helpen: voor dat beletselteken staat er een spatie ... Ja, ik vind het ook belachelijk, maar het schijnt zo te horen. Vroeger schreef ik altijd: "Hij dacht dat hij misschien... later... een roman schrijven..." Ik schreef die drie puntjes dus meteen achter de laatste letter van het woordje, maar dat is dus hartstikke fout. Eerst een spatie en dan die drie puntjes.
 
Ik vind het niet mooi, ik vind het schriftbeeld niet aantrekkelijk, maar niemand vraagt mij ooit wat als er beslist moet worden over die dingen ...
 
En nou zet ik 'm op m'n blog, want als ik dit morgen herlees, dan vind ik het niet goed genoeg en staat er hier weer niks. Hebt u dat ook?
 
Een groet.
 
Drs. Johan Arendt Happolati
warhoofd
Lees meer...   (42 reacties)

 
Eerst even een dienstmededeling.
 
 ik verontschuldig mij hier op werkelijk overweldigende wijze
omdat ik wéér niet heb geantwoord
op uw reactie onder mijn vorig logje.
 
Komen eveneens in aanmerking om verontschuldigingen in ontvangst te nemen:
 
  
En nu gaan wij dus heel brutaal over tot de orde van de dag!
 
 
Medebloggers,
 
Ik weet wel dat het louter posten van een muziekclipje van het verfoeilijkste is dat een blogger kan doen. Ze moesten het god-en-godverdomme verbieden! Zo kan iedereen natuurlijk een blog opstarten en totterdood voeden met muziek die door anderen is geschreven en uitgevoerd. Vuige plagiaatplegers zijn het, die eigenlijk onmiddellijk dood moeten. Dat zal ze leren te pikken van anderen.
 
Maar ik vroeg mij toch af of u dit Vlaams product *glimt van trots* al hebt geproefd.
 
Let u ook even op de klanken die het orkest voortbrengt? Ja? Dank u.
 
Lees meer...   (23 reacties)
 
La Esterella
 
Esther Lambrechts
Antwerpen, 7 mei 1919 - 11 april 2011
 
 
Medebloggers,
 
Even ernstig nu. We gaan het hebben over pesten. En over het feit dat we het allemaal doen. Nee, dat mag ik eigenlijk niet zeggen, want ik kan mij echt niet herinneren dat ík het ooit heb gedaan; het kwam gewoon niet bij mij op, dat was het verste van mijn gedachten. Misschien komt dat wel omdat ik altijd erg veel empathie heb gevoeld voor de underdog. Kleine beesten bijvoorbeeld, slakken of ieniemienie spinnetjes ... kan ik niet doodmaken.
 
Nu, waarover gaat het eigenlijk? Ester Lambrechts was in haar jeugd een gevierde Vlaamse zangeres die onder andere optrad in Duitsland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Noorwegen en Tsjecho-Slowakije. In de Wikipedia staat te lezen dat haar stembereik 'drieënhalf octaven kon overspannen'. Hoe of dat nu juist zit met 'het overspannen van die drieënhalf octaven' daar heb ik geen verstand van, maar ik stel mij zo voor dat dat niet aan iedereen gegeven is 'drieënhalf octaven te overspannen'. Haar muziekgenre heeft mij nooit kunnen bekoren, want dat ging dan altijd maar over 'Oh! Lieve Vrouwetoren' en van die dingen, doch dit uiteraard geheel terzijde.
 
Zoals dat met alle mensenkinderen het geval is, verwelkte haar schoonheid met het klimmen der jaren. Bovendien werd haar stem niet onvast - het woord is onnauwkeurig gekozen - maar verkreeg haar stem een dramatisch en ja, een wat overdreven tremolo. Kijk, en die combinatie, oud en lelijk worden (sorry) én een stemgeluid produceren dat niet meer eigentijds is, die combinatie zorgde overal ten lande voor dolle pret. Telkens en telkens maar weer werd La Esterella opgevoerd om belachelijk gemaakt te worden. Steevast kwam zij voor in televisieoverzichten, spelletjes en praatprogramma's, en telkens maar weer verlustigde men zich erin dat zij toch zo oud en lelijk geworden was en "Haha! Dat stemgeluid van haar!" Zij was ook een geliefkoosd onderwerp voor imitatoren.
 
En toen, op die bewuste 11e april van 2011 legde zij haar moede hoofd definitief terneder. En plots ... ja plots rouwde de gehele natie en haastten televisiemakers, perscommentatoren en andere olijkerds zich om met ernstige gezichten en een droeve snik in de stem haar kwaliteiten te loven. Het scheelde niet veel of zij werd heilig verklaard. Droefenis en oprechte treurnis alom.
 
Had haar dan tijdens haar oude dag niet zo belachelijk gemaakt! denk ik dan. Had haar gerust gelaten! Hoe schijnheilig kun je zijn!?!
 
En we zijn het weer aan het doen. U moet er maar eens op letten: men laat Eddy Wally altijd opdraven in spelprogramma's en dan schuift men hem fijntjes een papiertje onder de neus waar allerlei moeilijk uitspreekbare woorden op staan. Dolle pret ...
 
Laat ons afspreken dat we die man gerust laten. We zullen ons anders onze houding later weer beklagen.
 
Pesten is een verfoeilijk menselijk mechanisme dat er op neerkomt de ander te kleineren opdat men er na die confrontatie zelf beter en mooier en slimmer zou uitkomen.
 
In de Bijbel staat trouwens een mooie humanistische gedachte waar wij ons maar beter met z'n allen kunnen aan houden, omdat die gedachte eigenlijk het fundament is waar onze beschaving zou moeten gefundeerd zijn. Als we ons helemaal overgeven aan filosofische gedachten, zouden we ook moeten toegeven dat het een vorm van eigenbelang is: als wij de anderen liefdevol benaderen, zullen zij hetzelfde doen met ons.
 
12 Alle dingen dan, die gij wilt, dat u de mensen zouden doen, doet gij hun ook alzo; want dat is de wet en de profeten.
 
en
 
31 En gelijk gij wilt, dat u de mensen doen zullen, doet gij hun ook desgelijks.
 
Of in het Engels:
 
Do not do unto others
what you do not want others do unto you.
Reacties (17)
Medebloggers,
 
Het is nacht en ik ben van dienst en ik dacht, kom, dacht ik, ik schrijf eens iets over beesten. Effe kijken of ik het nog kan, weet u wel. Big time onzin uitkramen, maar het toch zo verpakken dat u blijft lezen. Het gaat niet om de inhoud, maar om het geoudehoer eromheen. Moet kunnen. Dacht ik zo. Toch?
 
Daar gaan we.
 
Eerst en vooral wil ik het dus hebben over de regenworm. Ja, 't is een glibberig ding, ik weet het en toch heb ik er een speciale band mee. In mijn moestuin leven namelijk ontieglijk veel regenwormen (Lumbricidae) en die beesten helpen mij met het vruchtbaar houden van de tuin. Zij vreten halfvergane blaadjes en rot gras en meer van dat soort smurrie en zij doen dat met zovelen en met zoveel overtuiging dat je na enkele weken toch echt wel het resultaat in je compostbak ziet. Maar daar gaat het hier niet om.
 
Ik heb eens gelezen dat regenwormen als het regent vlugvlug naar boven kruipen en aan de oppervlakte tevoorschijn komen, omdat zij anders in de natte aarde dreigen te stikken bij gebrek aan zuurstof. Ja, dat laatste is een beetje ongelukkig geformuleerd, want stikken doe je natuurlijk altijd bij gebrek aan zuurstof. Tenminste toch op deze planeet. Maar we dwalen af. Regenwormen dreigen dus als het regent te stikken onder de grond. Nou, mooi niet dus! Mijn observaties lieten iets anders aan het licht komen. Regenwormen kunnen gewoonweg heel lang onder water overleven. Ik zeg niet dat zij dit aangenaam vinden, dat nu ook weer niet, maar zij overleven het wel.
 
Hoe ik dat weet? Wel, 't is eenvoudig. Als ik des morgens opsta, bemerk ik tijdens een wandeling in de tuin soms een regenworm of zelfs meerdere regenwormen helemaal onderaan in onze regenton. Vroeger dacht ik: "helemaal verzopen, die beesten. Hartstikke dood." Tot ik er eens een uitviste; nou, hij (of was het een zij?) bleek gewoon nog te leven. Ik vond dit hoogst merkwaardig, want ik vroeg mij af hoe lang dat beest daar al onderaan in die ton in dat koude water lag. Waarschijnlijk reeds heel de nacht. Of enkele dagen. Hoe kan zoiets? Wist u dat regenwormen onder water kunnen leven, Medebloggers? Ik niet. En waar halen zij dan hun zuurstof?
 
En nog een staaltje dat van de taaiheid van de regenworm getuigt. Hebt u wel eens zo'n helemaal in de zon opgedroogde regenworm opgemerkt? Ja? Een droog takje, lijkt het wel, niet? En wat hebt u ermede gedaan? Niks waarschijnlijk. Gewoon laten liggen. Wel, als u de volgende keer nog eens het pad van zo'n zieltogende regenworm kruist, moet u hem eens oppakken en hem eens in een bodempje water leggen. U zult het beest als het ware kunnen zien drinken. En u zult zijn lijfje zien opzwellen van het verkwikkende vocht dat hij naar binnen zuigt. Komt weer helemaal goed. Weer een regenwormpje gered. Het zijn ongelooflijk taaie beesten.
 
En na al deze droge, wetenschappelijke ernst en omdat u zo braaf hebt zitten lezen, toch ook nog een grappig en lieflijk tafereeltje. U moet weten dat er op dit eigenste ogenblik in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal in hartje Brussel een koppeltje slechtvalken aan het broeden is. Nu heeft men heeft het geniale idee gehad er een webcam op te zetten en dat levert schattige beelden op. 24 u op 24 zijn wij getuige van hun liefdevolle zorg voor het nageslacht. Het koppeltje keert trouwens elk jaar terug naar het vertrouwde nest en dit al sedert 2006.
 
U moet vooral ook eens de link 'Bekijk enkele geselecteerde fragmenten' aanklikken en daar op zoek gaan naar het filmpje 'Het mannetje vergeet een ei'.
 
Bekijk het allemaal nog maar eens goed en met een glimlach, want het is misschien de laatste keer: onze planeet gaat naar de kloten.
 
Lees meer...   (38 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl