Drs. Johan Arendt Happolati
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Beginselverklaring:
 Eindelijk schrijf ik je weer, omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke. (Openingszin uit de roman 'Kaas' van Willem Elsschot, 1933)
 
stijlvol
met liefde voor de taal
grappig
voor elck wat wils
plagen mag, judassen niet
 geen gedonderjaag met andermans lief
QUALITY PRODUCT
 
MADE IN
BRUGGE
FLANDERS
 

Medebloggers:
 
(NL) Aargh
(S)   Baasbraal
(NL) Babbel
(NL) Dawolf
(NL) Djust
(NL) Eefs log
(NL) Fredzijn U 19.02.09
(NL) Givamo
(B)   Ils
(B)   Irimi
(B)   Ivo Victoria
(NL) Jenni 
(B)   Junegirl
(NL) Margot
(NL) Miss Punt 
(NL) Muisgrijs U 04.01.08
(NL) Soyrosa
(B)   Tante Annie
(NL) T!EN
(B)   Weegbreker
(B)   Wizzewasjes
 
 
Over ons Nederlands:
 
 
(*)       Aanraders
  Nú lezen! Allen daarheen!
  (Nieuw, dus...)

Medebloggers,

Ik denk dat die luitjes van mijndomein.nl meer hebben afgebeten dan ze kunnen kauwen, want die verhuis, dat is 1 grote ellende gebleken.

Mijn blog stond toch al op een laag pitje (beetje gebrek aan inspiratie), maar nu denk ik er ernstig over na om er maar helemaal mee op te houden. Ik heb nu eens mijn vroegere logjes bekeken en blijkt dat de lay-out soms helemaal overhoop is gegooid. Tot overmaat van ramp staan er soms berichten uit de conceptenbox heel eenvoudig gepubliceerd. Ik heb geen zin om het werk van jaren allemaal te gaan zitten rechttrekken.

Bovendien - en dat is het grootste probleem - wordt mijn reactiebox overspoeld met spam. Er zit zelfs spam tussen in Chinese karakters, kun je nagaan. Als mijndomein.nl er zelfs niet in slaagt spam met Chinese tekens tegen te houden, dan zegt dat toch wel iets over hun expertise.

Ik moet nu dus noodgedwongen mijn spamfilter inschakelen, zodat uw reacties eerst door mij moeten goedgekeurd worden. Dat is dus jammer, omdat je als reageerder niet meteen ziet of je reactie ook daadwerkelijk is toegekomen.

Waarvoor excuus.

De Drs.

Reacties (23)

(*) Vlaamse uitdrukking wordt gebruikt door trotse kindjes die menen iets uitzonderlijks te hebben gepresteerd en hun mama deelachtig willen maken aan dit heuglijke gebeuren.

Medebloggers,

Ik ben verhuisd. Ja, ik loop nog een beetje verloren in de vele nieuwe kamers van mijn nieuwe huis, maar tijd brengt raad en wellicht komen alle dozen die ik van mijn vorige blogje heb meegebracht uiteindelijk op de juiste plaats terecht.

De vraag is nu: mot er opnieuw behangen worden of is het goed zoals het is?

Met vriendelijke groeten,

Drs. Johan Arendt Happolati.

P.S. Waar houden mijn e-mails zich schuil?!?

Reacties (30)
Op de wijze van Frank-103
 
 
Medebloggers,
 
Sinds jaar en dag bezoek ik een blogger die als hobby op z'n zolder een modelspoorbaan in elkaar knutselt en onderhoudt. De goede man kent dan ook alles van kleine locomotiefjes en - bij uitbreiding - van het hele Nederlandse spoorwegnet.
 
Hoe hij mij dan weet te boeien, ik, die daar niks van ken en er mij in de verste verte ook niet voor interesseer? Het is eenvoudig. Hij doet dat met zo'n snaaksheid en ironie dat ook een leek in de materie slechts zelden een glimlach kan onderdrukken.
 
Zijn techniek is de volgende: hij schiet eerst foto's en dan lult hij die aan elkaar. Makkelijk zat. Als eerbetoon probeer ik hem hier even na te bootsen. Helaas heb ik sedert de laatste crash van m'n computer geen deugdelijk fotobewerkingsprogramma meer waarmede ik foto's kan comprimeren tot net onder de 90 kb en dus moet het maar met Microsoft Office 2010, waarbij de lezer het zal moeten stellen met foto's van +/- 25 kb.
 
Let op, hier gaan we:
 

 
Het was weer eens een tijdje geleden dat ik mijn noorderburen had bezocht, dus moest het er nu maar eens van komen. En Zeeuws-Vlaanderen, dat is ook Nederland, vandaar: op naar Oostburg! (Met de fiets.)
 

Eerst moest ik echter voorbij Damme zien te komen. Hier werd even halt gehouden, niet echter om een verfrissing tot mij te nemen, daarvoor was het nog te vroeg. Het naambordje van Damme is wat donker uitgevallen, maar mijn fototoestel verkeek zich op de heldere achtergrond. Ook dat nog! Ik had mijn fototoestel moeten misleiden door eerst op een donker onderwerp te mikken om pas vervolgens de trekker over te halen.
 

Dit is het stadhuis van Damme. De torenspits kon er niet op, want de straat was niet breed genoeg en ik beschik niet over een groothoeklens. In Damme bleef ik dus even haperen om een boek te kopen. De titel verklap ik hier niet, omdat het een boek is met een nogal delicate inhoud.
 

Voor mij strekte de eindeloze Damse Vaart zich uit (nou ... eindeloos ...)
 

Veel koetjes in de wei. Koeien zijn ongevaarlijke vegetariërs. Gerard Reve heeft er zich nooit over uitgesproken, maar hij zou het met mij eens geweest zijn, als ik zeg dat koeien katholieke dieren zijn.
 

Op een gegeven moment werd het hobbelig.
 

En toen ik dit bordje passeerde, besefte ik dat het zaak was om vooral niet van het rechte pad af te wijken!
 

Omdat ge anders in de schrikdraad terechtkomt en uw broek scheurt.  Ik heb Lapscheure altijd al een leuke naam gevonden voor een dorp. Tegen de boom ziet u de fiets van de Drs. staan. Als u goed kijkt, kunt u zien dat ik al een beetje last begon te krijgen van zadelpijn.
 
 
 
Let op, nu kwam ik aan een 'zelfbedieningspont'. De pont heet 'Kobus'. Ik vraag mij af of zoiets in Nederland ook bestaat.
 

Dit is de overkant.
 
 
 
En aan dit wieletje moet je draaien om de pont naar je toe te krijgen.
 
 
 
Eindelijk kwam ik in Sluis aan. Op mijn tocht hoorde ik trouwens ook vele watervogels klaaglijk roepen. Dit is er eentje met de Nederlandse nationaliteit. De oplettende kijker beseft meteen dat ik niet alleen niet over een groothoeklens beschik, maar ook niet over een telelens.
 

Even gedag zeggen tegen mijn goede vriend van Dale, de samensteller van het gelijknamige boek.
 

En meteen maar een terrasje doen (je waant je op een Grieks eiland).
 

 
Een pilsje. Nu mag het wel, want het is ondertussen 11.30 u. De zoutjes laat ik links liggen.
 

Ik was trouwens nog vergeten te zeggen dat ik een van de forten rond Sluis heb bezocht.
 
 
 
In 1587 werd Sluis aangevallen door ene Parma, aan de naam te horen waarschijnlijk een vuige Spanjool. De belegering duurde 55 dagen. De Sluizenaars slaagden er in 40 % van de manschappen van Parma in de pan te hakken, maar moesten uiteindelijk toch het loodje leggen.
 
  
 
Dan maar met de moed der wanhoop naar Oostburg. Onderweg komt ik mensen tegen die aan het werk zijn op het land, stel u voor! Zij zorgen voor ons dagelijks brood.
 

En dan ... uiteindelijk!
 

Te Oostburg was het toevallig markt, maar daar was ik vlug op uitgekeken.
 

Tijd voor een lekkere, voedzame en gezonde hap dan maar. Nu ik toch in Nederland was, voelde ik mij verplicht een Heineken te verbruiken.
 
En dan terug naar huis.
 
Ik vond het een hachelijk avontuur. Wat jullie?
Lees meer...   (31 reacties)
Medebloggers,
 
Ik heb er altijd van gedroomd een roman te schrijven die de lezer van bij de eerste zin bij de keel zoude grijpen, hem vervolgens verlangend zoude doen uitzien naar de tweede zin, dan naar de derde, en de vierde, enzovoort, enzovoort, enzovoort, tot het verhaal tot zijn vreselijke of ontroerende - kan ook - einde zoude zijn gekomen. Tot de lezer dus het verhaal voorzichtig aan de kant zoude schuiven en met een in de verte starende blik zich zoude afvragen wat hem in godesnaam nu weer was overkomen.
 
Dat verhaal, die vertelling, zoude geen moeilijke woorden mogen herbergen, noch toespelingen op niet voor iedereen bevattelijke roekeloosheden of baldadigheden uit de Griekse mythologie, noch verwijzen naar voor de leek verborgen geschiedenissen uit Wereldoorlog II. Wel lange zinnen misschien. Deze lange zinnen zouden het verhaal wel mogen dragen, maar de afzonderlijke bouwstenen dezer zinnen zouden dan zorgvuldig moeten worden afgebakend door middel van komma's en kommapunten en punten en hier en daar een snaaks uitroepteken dan wel een vragend teken, zodat zelfs een ongeletterde kat er nog wel degelijk haar jongen in zoude terugvinden.
 
U ziet, Medebloggers, de intentie is er, de eerste zinnen ook, maar waar die roman uiteindelijk zoude moeten over gaan? Sla me dood!
Lees meer...   (16 reacties)
Medebloggers,
 
Ik heb hier op dit blog in de loop der jaren de lat steeds hoger en hoger gelegd. Tot ik een bepaalde grens overschreed, de grens van mijn kunnen. Nou, toen hield het op. Alles wat ik daarna schreef, vond ik de moeite van het publiceren niet meer waard. Te flauw. Te mediocre. Niet goed genoeg. Dit blog viel stil.
 
En toen heb ik een grote vergissing begaan. Ik, die altijd in de Eerste Klasse had gespeeld, ik ging zitten meedoen in de Tweede Klasse: ik ging zitten facebooken. De lagere regionen, zeg maar. En inderdaad: wat een verademing! Ik hoefde niet langer meer te zitten zwoegen op een tekst, welneen, gewoon een zinnetje over 'Wat ben je aan het doen?'. En verder? Een 'vind ik leukje' hier en een 'vind ik leukje' daar. Klaar.
 
Een verademing? Ik weet het niet hoor. Veel voldoening had ik er toch niet van. En u moet er eens op letten, Feesboekertjes - jawel, ik verdenk jelui ervan ook een facebookaccount te hebben aangemaakt! - als u eens een heel klein beetje uw best hebt gedaan en u hebt iets moois gemaakt, dan wordt dat meteen ondergesneeuwd door nieuwe berichtjes van al uw vriendjes. U publiceert iets en drie uur later is het al helemaal naar beneden gezakt, van het scherm gevallen en kompleet vergeten. En hoe meer vriendjes u hebt, hoe meer uitgesproken dat verschijnsel trouwens is. Nou, dan hoeft het voor mij ook niet meer. Het klinkt misschien wreed of arrogant, maar als je eenmaal een blog hebt gehad, dan moet je niet gaan zitten facebooken.
 
Niet goed bezig, Drs., dacht ik, plus est en vous! Afijn, om een lang verhaal kort te maken: ik heb heimwee naar dit blog. Maar hier lukt het ook al niet meer zo best. Tijd voor iets helemaal anders, misschien. Ik denk dat ik maar weer eens met m'n goeie, ouwe vulpen moet gaan schrijven. Wie weet komt er dan iets wat een beetje meer waarde heeft dan mijn oeverloos gelul van de laatste tijd.
"Beste Joris,
 
Moge deze missive je aantreffen in goede gezondheid. Ik schrijf je weer eens omdat er grote dingen staan te gebeuren."
 
Enz.
Alhoewel ... Waarschijnlijk is mijn bronnetje gewoon opgedroogd.
 
Toen het volk deze vreselijke tijding vernam,
bedreven ze rouw,
en niemand deed zijn sieraden om.
 
Exodus, Hfdst. 33, vers 4
Lees meer...   (27 reacties)

Medebloggers,
 
Vandaag een liedje uit de categorie ‘vrolijke melodieën’.

"De volgende song, dames en heren, leert ons iets over de Ierse liefdesdriehoek. In de Ierse liefdesdriehoek zijn er drie partijen: een man en een vrouw en … den drank.
En het meisje stelt haar vriend een ultimatum: “Den drank, of ik!” En hij kiest … den drank.
MAAR, naderhand wordt hij toch vermurwd en zij trouwen en leven nog lang en gelukkig … ALLE DRIE."

  {youtube}uOBPXObxtx8&feature=related{youtube}

Lees meer...   (10 reacties)

SWEET MEMORIES

 
Medebloggers,
  
Hebt u dat ook dat bepaalde melodietjes u terug slingeren in de tijd? Ja? Hebt u het ook? Ik heb het met Bryan Adams.

Enkele jaren geleden gingen wij met vakantie naar het zuiden van Spanje. Wij landden (applaus!) in Malaga en spoedden ons in het holst van de nacht met ons huurautootje naar een hotel in Almunécar, alwaar wij een veilig onderkomen zouden vinden aan de oevers van de Middelland
se Zee.

Op een van onze omzwervingen richtten wij onze schreden naar Granada, deze mooie stad die geen enkele reiziger onberoerd laat en waar het Alhambra ligt te glinsteren in de zon. Stel u dus ons gezinnetje voor, rustig tuffend doorheen het Andalusische landschap, in de auto de airconditioning op maximum, buiten de verzengende hitte van de Sierra Nevada en… uit de cassetterecorder (toen nog wel, ja!) schalt I’m Ready van Bryan Adams.

Als ik die muziek opzet en m’n ogen sluit, zie ik het allemaal weer gebeuren.
 
  
  
[Rest mij nog te vermelden dat dit nummer, in dit arrangement (het orkest en de fluitspeler moeten er ook bij) in de top tien van mijn meest geliefde muzieknummers staat.] 
Lees meer...   (10 reacties)

 
 
Medebloggers,
Beste vrienden allemaal,
 
Eerst en vooral moet u het mij maar vergeven dat ik niet altijd antwoord op uw reacties. Het komt er gewoon niet van. Soms antwoord ik wel op de eerste reacties, maar dan overspoelt het leven mij weer eens en na enkele dagen lijkt het moment om te re-reageren dan eigenlijk voorbij. Het logje is koud geworden, denk ik dan. Het zij zo.
 
Nu was ik vandaag aan het zwoegen op een logje over de uitvinding van het wiel - "Happolati, je meent het!!! - en ondertussen luisterde ik naar een streepje muziek dat onlangs een grote indruk op mij heeft gemaakt. U moet weten dat ik enkele weken geleden naar de begrafenis van de echtgenote van een vriend ben geweest. Die vriend is een groot muziekliefhebber en hij is de voorzitter van een koor waarin zijn vrouw ook zong. U begrijpt wel dat de plechtigheid werd opgeluisterd door dat koor en dat het hier geen doordeweekse begrafenis betrof. Voor het eerst heb ik aan den lijve ondervonden dat muziek echt een troostende factor kan zijn.
 
Nu ben ik geen voorstander van begrafenissen waarbij men alle registers van pijn en smarte opentrekt; ik vind zo'n uitvaart op zich al droevig genoeg. Als ik dus ooit definitief inslaap, dan wil ik GEEN foto van mezelf aan de voet van het altaar. Ik wil dan NIET met droeve ogen de kerkgangers aankijken, terwijl ik er eigenlijk al niet meer ben. Dat is de ellende alleen maar vergroten en het is zo al erg genoeg. Dat bedoel ik.
 
Maar als u mij vraagt welke muziek men dan zou moeten ten gehore brengen, dan kies ik toch voor 'Bist du bei mir' van Johann Sebastian Bach. De Nederlandse vertaling bestaat blijkbaar niet, daarom probeer ik het hieronder maar zelf (sorry).
 
En het is echt niet de bedoeling dat u mij nu gaat bedelven onder condoleances en van die dingen, het gaat alleen maar om de muziek zelve die ijl is en broos en die - bij mij - door merg en been gaat.
 

Als jij bij me bent, dan zal ik graag gaan,
de dood en mijn rust tegemoet.
 
Ach, wat een aangenaam afscheid voor mij
wanneer jouw lieve handen het laatste zijn wat ik zie
als zij mijn trouwe ogen tot rust sluiten.
 

 
 
Lees meer...   (14 reacties)

 
Medebloggers,
 
Eenvoudige humor, die is aan mij wel besteed. Liever enkele ongecompliceerde zinnen dan een langdradige, vervelende bak.
 
"Dit lied gaat over "The Spanish Lady". Het gaat over een vrouw die in Dublin kwam wonen. Ze werd in Dublin bekend als de Spaanse Dame omdat zij van Spanje was."
 
(Nee, ik gebruikte die openingszinnen eigenlijk alleen maar als alibi om een vrolijk wijsje op mijn blog te plaatsen.)
 
The Dubliners
Live at Vicar Street, Dublin
23 juli 2006
Spanish Lady
 
{youtube}hmm7u7Z7kPU&feature=related{youtube}
Lees meer...   (10 reacties)
Hungary
(the robustness)
 
{youtube}jl02kMPKXn4&feature=related{youtube}
 
 
Roma-zigeuners
(the joy)
 
{youtube}TYgl6qfPdd4&feature=related{youtube}
 
 
Nippon
(the power)
 
 
 
United States of America:
(the elegance)
 
 
 
Éire
(the poetry & the drama)
 
{youtube}RaDzCySXhqQ&feature=related{youtube}
Lees meer...   (20 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl