Drs. Johan Arendt Happolati
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Beginselverklaring:
 Eindelijk schrijf ik je weer, omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke. (Openingszin uit de roman 'Kaas' van Willem Elsschot, 1933)
 
stijlvol
met liefde voor de taal
grappig
voor elck wat wils
plagen mag, judassen niet
 geen gedonderjaag met andermans lief
QUALITY PRODUCT
 
MADE IN
BRUGGE
FLANDERS
 

Medebloggers:
 
(NL) Aargh
(S)   Baasbraal
(NL) Babbel
(NL) Dawolf
(NL) Djust
(NL) Eefs log
(NL) Fredzijn U 19.02.09
(NL) Givamo
(B)   Ils
(B)   Irimi
(B)   Ivo Victoria
(NL) Jenni 
(B)   Junegirl
(NL) Margot
(NL) Miss Punt 
(NL) Muisgrijs U 04.01.08
(NL) Soyrosa
(B)   Tante Annie
(NL) T!EN
(B)   Weegbreker
(B)   Wizzewasjes
 
 
Over ons Nederlands:
 
 
(*)       Aanraders
  Nú lezen! Allen daarheen!
  (Nieuw, dus...)
(Vervolg van hieronder.)
 

 
Medebloggertjes,
 
Vorige keer hebben we meegemaakt hoe de wolf aan het deurtje het huisje van de door hun moeder achtergelaten zeven geitjes kwam bonzen. Vandaag gaan we verder met dit gruwelijke verhaal.
 
Dus die etterbak van een wolf die deed van:
 
 
Lieve kinders,
maak de deur nou toch open,
't is jullie moeder;
'k ben snoep wezen kopen.
 
 
Die geitjes waren echter niet volslagen van gisteren. Nee, het waren echt wel geen piepkuikens die pas uit het ei gekropen waren. Ze herkenden in dat gebrul van die wolf helemáál niet de stem van hun moeder. Hun moedertje had een lieve, zachte stem en die stem van de wolf, dat was meer alsof er een slecht gesmeerd pantservoertuig door de straat denderde. Nee, daar liepen zij niet in.
 
Zij antwoordden dan ook vanachter de gesloten deur:
 
 
Jij boosaardig loeder!
Jij bent niet onze lieve moeder;
dat horen wij wel aan je rauwe stem
die klinkt als een stadstrem.
Deze deur blijft dus lekker gesloten
en scheur nu maar je kloten!
 
 
De wolf besefte dat hij een fout had gemaakt en verdween met zijn staart tussen zijn benen. Hij spoedde zich naar de nabijgelegen markt en kocht daar aan een kraam van 'speelgoederen en schoolgerieven' een groot stuk krijt dat hij meteen opvrat, zodat zijn stem zacht zou worden.
 
Vraag alsjeblieft niet hoe dat allemaal zit, Medebloggers. Ik weet niet of men van het eten van krijt een zachte stem krijgt. Ik dacht ut niet, maar wie ben ik om het tegendeel te beweren. En ik ga het zeker niet - ten behoeve van de wetenschap - eens uittesten; ik kijk wel uit.
 
Dus die ellendeling van een wolf weer naar dat hutje van de zeven geitjes. En weer was het van:
 
 
Lieve kinders,
maak de deur nou toch open,
't is jullie moeder;
'k ben snoep wezen kopen.
 
 
En zijn stem klonk nu wel zacht, maar de stommeling legde thans zijn akelige, zwarte poot op de vensterbank en de zeven geitjes zagen meteen dat dit niet de poot van hun moedertje was. Zij antwoordden dan ook heel gevat:
 
 
Wolf, dat had je gedacht!
Je poten zijn zo zwart als de nacht.
Onze moeder heeft witte poten;
scheur dus maar opnieuw je kloten!
 
 
Meteen beseffen wij ook dat er iets schortte aan de opvoeding van die geitjes, want de taal die zij bijwijlen uitsloegen, nou, die loog er niet om.
 
De volgende keer gaan wij verder met dit bloedstollende verhaal. Zal de wolf er ooit in slagen het huisje van de geitjes binnen te dringen, zo vragen wij ons af.
 
 
 
 
En ga nu maar lekker pitten
en droom niet te veel van wolven
die onder je bed zouden kunnen zitten.
Lees meer...   (44 reacties)
 
 
 
De wolf en de zeven geitjes.
 
Een ijselijk verhaal indertijd opgeschreven door
de gebroeders Grimm,
edoch
op onnavolgbaar geinige en snaakse manier herteld
door
Drs. Johan Arendt Happolati
 
 
 
Medebloggertjes,
 
Vandaag wederom eens een verhaaltje voor het slapengaan. En nog wel eentje uit de oude doos en in het kader van het project 'Sprookjes voor de Jongvolwassene'.
 
Ligt jelui allemaal lekker en knus te bed? Is het licht uit? Hebt jelui allemaal jullie knuffel stevig beet? Goed, dan gaan we van start.
 
Er was een eens wolf en die had zeven geitjes. Wacht eens even... Nee, nee, nee, dat is niet goed. Dat was een vergissing. Het was niet die wolf die zeven geitjes had. Sorry. Ik begin opnieuw.
 
Er was eens een geit en die had zeven geitjes. Nou, nou... Dat klink ook niet zo best, moet ik toegeven... Dat bekt namelijk helemaal niet lekker. Ik ben blijkbaar niet zo goed in vorm vandaag. Hmmm... Hoe begin je zo'n rotsprookje eigenlijk? Effe het boek ter hand nemen. O, ja!
 
Er was eens een moedergeit die zeven jonge geitjes had.
 
Ja, dat is al een stuk beter. Nu zijn we gelanceerd.
 
Nu, die moeder dat was eigenlijk ook wel een beetje een slecht moesje hoor. U moet weten dat zij op zekere dag het plan had opgevat naar het bos te gaan om voedsel te gaan sprokkelen. En nu had zij het toch wel in haar bolle hoofd gehaald haar zeven kinderen alleen achter te laten zeker? Ja! Dat moet je vooral doen als moeder! Jelui moet weten dat de geitenfamilie in een erg donker bos woonde, met allemaal van die grote bomen met van die zonwerende kruinen (of hoe heten die dingen?) Bovendien hield er zich in dat enge bos ook een wolf schuil. Ja! En wolven zijn erg akelige beesten die er bijvoorbeeld niet voor terugdeinzen om 'HAPHAP' te doen naar kleine kindertjes en - bij uitbreiding - ook naar kleine geitjes. Dus dat was een hachelijke beslissing.
 
Nu, eigenlijk zag ze haar kindertjes ook wel graag hoor, Medebloggertjes, want vooraleer ze vertrok, hield ze eerst een soortement briefing. Dat ze heel erg voorzichtig moesten zijn en vooral goed moesten oppassen voor de grote, boze wolf. Die kloothommel durfde zich namelijk wel eens te vermommen om in de huizen van zijn prooidieren binnen te dringen. Dat soort zaken. En dat als hij er ooit zou in slagen hun huisje binnen te dringen, dat ze dan alle zeven hartstikke opgevreten zouden worden en nog wel met huid en haar; dat was een ding dat zeker was! Daar konden ze vergif op innemen. En ze gaf hen nog een laatste raadgeving mee ook: die teringlijer van een wolf konden ze herkennen aan zijn rauwe stem en aan zijn zwarte poten. Daar konden ze het dus mee doen.
 
Die zeven kleine geitjes, die zagen dat wel zitten om eens een namiddagje alleen thuis te zitten, jelui kent dat wel. En zij mekkerden dan ook in koor: "Mams, je kunt op ons rekenen; we zullen braaf zijn en voorzichtig en lief en oppassend en..." "'t Is al goed," repliceerde hun ouwe moeder "straks ga ik het nog geloven ook." Enigszins gerustgesteld, maar vooral ook hartstikke bekommerd ging zij op pad, het grote, donkere, dreigende bos in.
 
Nauwelijks echter was zij uit het zicht verdwenen en aan de horizon vervaagd of er werd op de voordeur geklopt. Nou, geklopt... Het was eerder alsof iemand met een boomstam de deur probeerde in te rammen. En meteen hoorden zij ook volgende stem:
 
Lieve kinders,
maak de deur nou toch open,
't is jullie moeder;
'k ben snoep wezen kopen.
 
Maar we passen vandaag ook een heel speciale techniek toe... We gaan eerst op het muziekje klikken en vervolgens pas ga ik verderlezen. En dan komt er ook nog eens een cliffhanger: het verhaaltje stop plots en zal in de komende dagen pas vervolledigd worden.
  
Eerst klikken dus, en wel hieronder op het youtubeje
 
 
  
We creëren dus eerst een sfeertje alsof er gevochten gaat worden en gaan pas de volgende dagen verder met de avonturen van...
 
De wolf en de zeven geitjes...
Lees meer...   (14 reacties)
Medebloggers,
 
Ik vind dat wij een bloggersvakbond moeten oprichten! Ja! (Ik bied hier trouwens meteen officieel mijn diensten aan voor de vacante functie van penningmeester, doch dit uiteraard geheel terzijde.)
 
Nee, het idee rijpte bij mij omdat ik vind dat wij ook recht hebben op bloggersverlof. Niet? Ik bedoel, de bouw heeft toch ook een verlofperiode? En de scholen? Waarom wij dan niet?
 
Mijn eerste voorstel is dan ook dat het bloggersverlof jaarlijks ingaat op 16 oktober om vervolgens te duren t/m 29 oktober. Vanaf vandaag ben ik dus in verlof.
 
't Is maar dat U het weet.
 
Andere voorstellen ter verbetering van ons statuut zie ik trouwens met graagte tegemoet in de reactietabellen.
 
Was getekend,
 
Drs. Johan Arendt Happolati
penningmeester t.t. (tot tegenbericht)
Lees meer...   (66 reacties)
Om even te bekomen van de emoties van mijn vorig logje:
 
Een Vlaamse jeugdserie uit 1965.
Het melodietje werd wereldberoemd in Vlaanderen.
 
(Hoe lief en naïef was alles toen nog?)
 
Lees meer...   (10 reacties)
Op vraag van 'ZAO',
een vooralsnog mysterieus reageerder,
 zal hier zeer binnenkort verschijnen
de nieuwe versie van...
 
 
Op schalkse wijze herteld door Drs. Johan Arendt Happolati
 
Maar dan moet ZAO (hij/zij?)
wel een tipje van de sluier van zijn/haar
identiteit opheffen.
Het hoeft maar een klein puzzelstukje te zijn.
 
Waarvoor dank.
Lees meer...   (3 reacties)
Wat voor sprookje is dit eigenlijk helemaal ??? 
 
U VRAAGT, WIJ DRAAIEN !
 
 
Vrienden van het web,
 
De voorbije dagen sloeg op mijn blogje de vervreemding toe. Er werd gepalaverd over dat vervelende (fucking) Woordenboek der Nederlandse Taal en bovendien werd er een weddenschap uitgevochten die uiteindelijk op een sisser afliep.
 
Ik heb dus een en ander goed te maken en stel dan ook hetvolgende voor:
 
U splitst mij de titel van een bekend sprookje in de maag en ik herschrijf dit literaire meesterwerkje tot hedendaags leesvoer dat u misschien zelfs aan uw opstandige en dus recalcitrante tieners voorgelezen krijgt.
 
Het is een onmogelijke opdracht, ik weet het, en ik haal mijzelve hier natuurlijk weer vanalles op de hals dat ik voorzeker niet zal kunnen waarmaken.
 
Edoch, als ik op mijn bek ga, zult u er toch maar weer wat plezier aan beleefd hebben, wat ik u brom.
 
Uw voorstellen kunt u kwijt in de brievenbus die u
hieronder vindt.
 
 
 
  (De eerlijkheid verplicht mij toe te geven dat
   het procedé eerst werd toegepast  door
   Heer Centrum
   
Lees meer...   (23 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl