Drs. Johan Arendt Happolati
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Beginselverklaring:
 Eindelijk schrijf ik je weer, omdat er grote dingen staan te gebeuren en wel door toedoen van mijnheer Van Schoonbeke. (Openingszin uit de roman 'Kaas' van Willem Elsschot, 1933)
 
stijlvol
met liefde voor de taal
grappig
voor elck wat wils
plagen mag, judassen niet
 geen gedonderjaag met andermans lief
QUALITY PRODUCT
 
MADE IN
BRUGGE
FLANDERS
 

Medebloggers:
 
(NL) Aargh
(S)   Baasbraal
(NL) Babbel
(NL) Dawolf
(NL) Djust
(NL) Eefs log
(NL) Fredzijn U 19.02.09
(NL) Givamo
(B)   Ils
(B)   Irimi
(B)   Ivo Victoria
(NL) Jenni 
(B)   Junegirl
(NL) Margot
(NL) Miss Punt 
(NL) Muisgrijs U 04.01.08
(NL) Soyrosa
(B)   Tante Annie
(NL) T!EN
(B)   Weegbreker
(B)   Wizzewasjes
 
 
Over ons Nederlands:
 
 
(*)       Aanraders
  Nú lezen! Allen daarheen!
  (Nieuw, dus...)

 
De man die de wolken meet
 
 
Hij staat bekend als de man die naast de tijd loopt
en de afstand tussen de wolken meet.
Hij draagt een flaphoed met zeewier aaneengeknoopt
en op zijn neus een bril van springveren gesmeed.
 
Van zijn moeder leerde hij de zon bijknippen
en in de lucht de trekvogels aanstippen.
Soms plooit hij z'n vleugels op in z'n zegelring,
strooit regenbogen rond met één armbeweging.
 
In zijn tuin zaait hij wasknijpers en regenjassen,
potloodslijpers en zeeatlassen
en in het wit van het ruisende cijfer negen
beveelt hij de wind en de regen.
 
's Nachts vouwt hij z'n sterrenkaarten open
één voor elk seizoen.
Planeten gaat hij zelf kopen,
een melkweg van lampekatoen.
 
Hij diept de maan op uit zijn regenput.
Een komeet: een inktpot die hij leegschudt.
Zijn meetlat meet duizenden lichtjaren:
als je wilt, mag je met hem meevaren.
 
Mocht u hem ooit tegenkomen, onverhoopt,
groet hem dan met een krul van uw neus.
Hij is maar een kleine reus,
die man die naast de tijd loopt.
Lees meer...   (20 reacties)

 
Medebloggers,
 
In afwachting van het betere werk ... euh ... nee ... in afwachting van eigen werk (Vrouwe Janneke zaagt mij de oren van de kop), publiceer ik vandaag een versje. In enkele rake zinnen schetst Johan Verminnen het verloop van een mooie liefde ... die uiteindelijk weer een ongelukkige afloop kent *snif*.
 
Maar u moet mij iets beloven; u moet eerst de tekst lezen en pas daarna naar het liedje luisteren. Na het lezen van het vers zult u een lichte ontroering voelen opkomen en het is de bedoeling dat u tijdens het beluisteren van het lied dan HELEMAAL OM gaat.
 
 
Vierhoog in de wolken
Johan Verminnen
(1986)

Vierhoog in de wolken, ja daar leefden wij
In een stad die niemand beter kende dan wij
Met planten en een kat die 't behangpapier opkroop
En achter vliegen joeg, de muizen waren lang dood

't Was een steile trap die leidde naar vierhoog
'k Beklaag nog de verhuizers, maar het was er zo mooi
Een parasol uit China, een poster van James Dean
Een venster van waaruit je over daken kon zien

Vierhoog in de wolken, ja daar woonden wij
Onder ons de wereld heel ver maar dichtbij
Met een kast vol platen die weemoed binnenhoudt
En een bed dat danste zoveel als je wou

Leven van de liefde, leven van de dauw
Een sprookje dat niet duurt begint met ik hou van jou
Dag parasol uit China, dag poster van James Dean
waarop staat te lezen "Boulevard of Broken Dreams"
 
 
Lees meer...   (12 reacties)
 
 
als ik straks weer ontwaak
en mijn venster op de wereld
opnieuw stilaan een camera obscura wordt
dan hoop ik dat je nog naast me ligt
anders vermengen de nevelslierten van de rivier
zich weer eens met het grijs van mijn verlangen
Lees meer...   (66 reacties)
Medebloggers,
 
Ik heb er eigenlijk geen verstand van, maar volgens mij is dit pure poëzie op muziek gezet.
 
Zjef Vanuytsel
De Zotte Morgen
 
Uit 1970 alweer...
Waar is de tijd?
 
(Quality product
Made in Belgium)
 
Lees meer...   (9 reacties)

LOST IN TRANSLATION
 

't Was ip nen dag in de zomere.
De stief stille stroate lag
te blekken in de zunne.
Der kwamt ne vint vanachter den hoek.
In de verte speelde ip 't plankier
e bende kienders, mo die bende
betekende nie vele,
makte contrarie
dat de stroate nog verloatener toogde
De zunne ad 't riek alliène.
Zelfs ziender, die de gewente adden
op dat eigenste eure,
ier te wandelen: de student,
de madam die niemand kent,
de meestere met pensioen,
woaren nie in under gewone doen vandoage;
ze wieren voage, voage gemist.
Nog straffere: de werkmens die
nog toet e eure of drie
vo bomen in 't middenpad
de pitten had stoan delven
a ze schippe loaten stoan
en was etwoar elders notoegegoan.
Mo nog roarder, ja echt wo
nog roarder dan da de stroate
lege was, was 't feit
van de volstrekte gelüdsloosheid
en dat de stap van de vint
die dojüste vanachter den hoek kwam
de stilte ongemoeid liet,
ja, dat z'n ferme stap
novolgens da tie verder liep
alsanmoar dieper de stilte schiep.

 
Hebt U het herkend, Medebloggers? Ik dacht het wel.
 
Graag hierna de originele tekst en daarna ook nog de vertaling in het Fries. Of in een ander dialect...
 
Een korter vers mag ook. En het hoeft ook niet van M.N. te zijn.
 
Dank.
 
De Drs.
Lees meer...   (52 reacties)
 
Draai al je spiegels naar me toe

 
Je voelt
de onrust van mijn huid op je vel.
 
Je draait
al je spiegels naar me toe.
 
En als
al mijn spieren zich opspannen,
 
verwonder je je
over de wellust in mijn ogen.
Lees meer...   (40 reacties)
 
Beste lezers van het blog van de heer Hippoliet,
 
Zoals u allen waarschijnlijk weet heeft de DRS. een warme oproep gedaan (noem het voor mijn part een hittezucht) om tijdens zijn afwezigheid dit blog up to date te houden. Meneer zelf ligt met zijn luie gat in de zon en opwaardeerde prompt het slavendom. In het zweet mijns aanschijns toog ik dan ook aan het werk om iets te vinden wat representatief kon zijn voor dit blog.
 
Nu weet ik dat de Drs. ontzettend nostalgisch is als het om taal gaat. Maar nostalgie groeit niet aan de bomen. Ge moogt gij een uur aan een pruimelaar staan schudden, de kans dat er een kilo nostalgische pruimen naar beneden komt is uiterst gering.
 
Edoch, het lot was mij gunstig gezind. Toen ik onlangs mijn zolder schoonmaakte stootte ik immers op een merkwaardig dokument. Uit één der dozen diepte ik het 'Schrijfboek voor lessen' van Gabriel Declercq op. Het betreft het 'Schrijfboek voor lessen' van het schooljaar 1934-1935 tijdens hetwelke Gabriel in het 7e studiejaar B zat. U zult zich waarschijnlijk afvragen, beste lezer: wie de neuk mag die Gabriel Declercq wel wezen? Om een lang familieverhaal kort te houden: Gabriel Declercq was de oudere broer van mijn vrouw haar vader.
 
U houdt het niet voor mogelijk welke verzen die belhamels indertijd in oudvlaamsch schoonschrift in hun  'Schrijfboek voor lessen'  dienden neer te pennen. Het was moeilijk kiezen maar mijn keuze viel tenslotte op het vers 'Gulzigheid'.
 
GULZIGHEID
 
Langs den warmen schuregevel,
op 'n bundel hooi gezet
zit 'n blozend kind, met krappig
streuvelhaar en moortelvet.
 
Aan z'n bloote voeten staat'n
schotel zoetemelk in 't zand,
en het houdt 'n blikken lepel
lijk 'n scepter in z'n hand.
 
Uit de schure vliegt 'n langge-
spoorde hane, die verwaaid,
hunkert lijk 'n bedelaar, en
tripplend rond den schotel draait.
 
Gulzig schept het kind 'n witten
lepel melk, en slurpt hem in,
dat de druppels, rond lijk beiers,
nereloopen langs z'n kin.
 
De oogen van den hane vlammen.
Op z'n stalen teen geschoord,
grijpt hij met zijn valkenbek den
schotel vast en sleept hem voort.
 
En terwijl het kind z'n lepel
dreigend naar den roover steekt,
krijgscht het, dat 'n natte vloed van
tranen langs z'n kaken leekt.
 
 
Zeg nu zelf, beste lezer, een mens zou toch voor minder idealiserend terugverlangen naar dat wat is geweest. Het kind uit het vers stierf op twaalfjarige leeftijd aan het vier in den buik. Den haan werd kortelings na zijn rol van roover de keel overgesneden om vettige ogen op de soep te verkrijgen.
 
In opdracht van de Drs.,
Urbain Alpain, Landheer en taalvorser ad interim.
Lees meer...   (11 reacties)
Eventjes de pen neer
en het licht uit.
 
Als ik terugkeer,
dan met een nieuw geluid.
 
Terugschakelen naar een tragere versnelling;
de vallei opzoeken aan de voet van de helling.
 
 
Lees meer...   (10 reacties)

De oude stoel
 
Ik veeg en veeg,
ik veeg mijzelf helemaal leeg.
 
De vloer van de zolder kraakt
en al vegend,
kan ik een hoopje stilte vergaren;
het was in de loop der jaren
vergeten geraakt.
 
Plots bevind ik mij op mijn hurken
en zie...
tussen oude hoeden en afgedragen jurken
waren trage schimmen rond
uit een tijd die vroeger bestond.
 
Hún leven is klaar,
maar de oude stoel ruikt er nog naar.
Lees meer...   (95 reacties)
MOEDER
 

 
Moeder,
Je was zo sterk, zo zelfzeker in de lente en de zomer van je leven. Je was er altijd als wij van school kwamen, altijd als wij gekwetst of onzeker waren of twijfelden. En als wij ondeugend of stout waren, dan duldde je geen tegenspraak. Zo bereidde je met ferme hand vier kinderen voor op het leven. Je kinderen schonken je in de loop der jaren met trots tien kleinkinderen die je allemaal met evenveel liefde in je armen sloot.
 
Moeder,
Je was zo zwak, zo verward in de herfst van je leven. Met bevende hand zocht je houvast aan dingen die jij alleen zag.
 
 
En toen werd het avond en de nacht viel.
De Heer heeft je dan maar tamelijk vlug tot zich geroepen. Hier op aarde was je taak teneinde.
 
 
Moeder,
Je was geen groot zondaar en waren alle vrouwen als jij, de wereld zou er een stuk beter uitzien.
Langs het vagevuur hoef jij niet te passeren:
de hemelpoorten zullen onmiddellijk voor je openzwaaien.
Lees meer...   (29 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl